Geplaatst op Geef een reactie

Overvloed: de tuinbonen-uitdaging

De laatste weken hebben we tweemaal een flinke portie tuinbonen gehad via de Odin-groente tas en daarnaast nog de helft van die portie in de Vitatas. We hebben dus in twee weken tijd 5 of 6 porties tuinbonen te verwerken gekregen en dat terwijl we ze zelf nooit zouden kopen. Vandaag hadden we de portie tuinbonen uit de Odin-tas mee naar ons uitje maar zijn we ze vergeten weg te geven. Het andere deel van de portie is gisteren al verwerkt tot falafel balletjes, dat was maar matig geslaagd, de uitvoering van dat recept is nog voor verbetering vatbaar zullen we maar zeggen. Er zijn al twee eerdere porties weggegeven aan liefhebbers en Remco heeft er een keer puree van gemaakt voor op brood. We kunnen ze dubbeldoppen en invriezen maar dat is niet zo ons ding en ik word er niet enthousiast van.

Remco heeft nog wel wat andere ideeën en is al flink recepten aan het zoeken. Bovendien is door het weggegeven van meer dan alleen de tuinbonen de voorraad groente zo vermindert dat nog meer weggeven nog een tekort gaat opleveren. Toch maar lekker zelf opeten dus. Vanwege de vakantie binnenkort even pauze wat betreft groente- en fruittassen, dus na het ophalen van de Vitatas aanstaande dinsdag even geen tuinbonen meer. Omgaan met een overvloed aan groente (die we normaal links laten liggen) is nog wel een uitdaging.

En andere reden om onze groente-voorraad te verminderen is dat de groentelades van onze koelkast veel te klein zijn om alles in op te bergen. Daarom staat de Odin-tas met tuinbonen nog hier op de stoel bij de keukentafel. Zal voor de houdbaarheid wel niet zo goed zijn, maar we kunnen het simpelweg niet allemaal kwijt in die twee laatjes. De koelkast begint al wat ouder te worden, dus vervangen is op den duur wel nodig en dan hoop ik op een koelkast met veel ruimte voor groentes. (We gebruiken de ruimte boven de lades ook maar daar wil de boel nog weleens bevriezen en bevroren groente wordt vaak drap. Inmiddels staat de koelkasttemperatuur lager, maar ook met de ruimte boven de lades passen er geen tuinbonen meer bij…)

Oja, wil er iemand nog de schillen van de tuinbonen hebben? Wij hebben geen tuin meer….

Lees ook de blog “van tekort-denken naar leven in overvloed”.

Geplaatst op 5 Reacties

Braderieen in Schoorl een mooie les

In deze blog lees je over mijn tweede zomer als marktkoopvrouw op de wekelijkse braderieen in Schoorl die in de zomermaanden plaatsvinden van eind van de middag tot een uurtje op 10 ’s avonds. Ik deel hoe ik met vallen en opstaan, nog worstelend met een matige hoeveelheid energie na mijn burn-out, leer wat er wel en niet werkt bij het verkopen van mijn handgemaakte sojakaarsen op een reguliere avondbraderie. Inmiddels een stuk wijzer sta ik alleen nog op markten die op duurzaamheid gericht zijn. Die zijn er volop want “groen doen” wint aan populariteit. Met dank aan Gaaf Groen zijn er nu ook drie ecologische markten in Egmond aan Zee! Onder nieuws vindt je de markten waar ik dit jaar te vinden ben.

Inspanning
Vorige week, (dinsdag 16 juli 2013) was het op de braderie in Schoorl nog wel te doen qua zomerse temperatuur. Maar het sjouwen met de spullen, meer dan drie kwartier fietsen met een volle bakfiets en na ruim vijf uur markt met een teleurstellende omzet weer drie kwartier naar huis fietsen, was voor mij geen lolletje. Dat ik dan alles nog naar boven moet tillen omdat de bakfiets niet in de kelder kan, kan er dan nog wel bij. Vorig jaar was ik ook kapot na zo’n markt en ook nu heb ik weer enkele dagen nodig gehad om weer bij te tanken.

Bijkomen
Zelfreflectie en pittig innerlijk onderzoek hebben mij geleerd dat ik teveel en te snel wil. Ik ben helaas niet iemand die een hele nacht kan doorhalen er daar vrolijk van word. Ik ben iemand die van flink sjouwen, zwaar fietsen en te laat naar bed gaan drie dagen moet uitrusten. En dan ben ik geen aangenaam gezelschap, m’n humeur lijdt er flink onder. Aangezien het vorig jaar ook erg zwaar voor me was, er rekening mee houdende dat mijn energie nog niet helemaal top is na de burn-out, komt de vraag naar boven of ik wel door moet gaan met deze avondbraderieën.

Duidelijkheid
Met de ervaring van vorige week in mijn hoofd, is het me duidelijk geworden dat zo’n end (Alkmaar-Schoorl) zo zwaar fietsen (al het spul in de bakfiets), zeker met deze tropische temperaturen, teveel voor me is. Gelukkig boden twee familieleden aan om mij heen en terug te brengen met de auto. Dat bracht direct al wat verlichting in de spanning. Maar helaas. Eén van de twee belde af, de gezondheid steekt er een stokje voor. Iemand anders wil het doen, maar vanmorgen weer een belletje dat ook hier de hitte roet in de gezondheid gooit. Dan is er maar één oplossing als ik nog wil gaan: fietsen. En dat doe ik niet meer heb ik van binnen al besloten.

Knoop doorhakken
Het is erdoor, vandaag blijf ik lekker thuis. Iedereen is gebeld, de spanning is van me afgevallen en ik ben een stuk beter gehumeurd. Afgelopen maanden is me duidelijk geworden dat ik een ochtend mens ben en ik heb besloten dat ik voortaan alleen nog op dagmarkten ga staan. Liever vroeg eruit dan (te) laat erin. Zo leert dit mens zichzelf steeds weer beter kennen. Misschien dus dat vorige week de enige keer was in 2013 dat ik op de braderie stond, liever zou ik volgende week (30 juli) nog één keer gaan, al was het maar om mijn collega-ondernemers maar even gedag te zeggen.

kraam braderie schoorl

Omzet teleurstellend
Voor de opbrengst hoef ik niet terug te komen, hoewel ik een paar keer de kraamhuur eruit heb gekregen vorig jaar, heb ik vorige week moeten inleveren. Het kost me dus niet alleen veel moeite en energie, het levert qua verkoop ook nog eens weinig op. Uit diverse richtingen kreeg ik de tip om op de braderie in Egmond te gaan staan. Dus heb ik gebeld. Blijkt er een wachtlijst te zijn! Maar ook die braderie is ’s avonds en de afstand even ver. Dus ook al krijg ik tips dat daar meer gelijkgestemde kopers rondlopen, de beslissing om de braderie in Egmond maar te laten gaan, was snel genomen.

Mijn favoriete marktjes
Liever sta ik zo vaak mogelijk op de marktjes in de Oorsprong en het marktje van Egmond-binnen, waar ik bijna niets betaal voor een kraam en mijn omzet ver uitstijgt boven de kraamhuur van de Schoorlse braderie. En dan sta ik daar nog binnen ook dus geen last van regen en geen last van smeltende kaarsen door een brandende zon. Ik baal ervan dat ik de markt van afgelopen zondag in de Oorsprong gemist heb, het is goed om dat te beseffen. Op 1 december 2013 is het volgende marktje in de Oorsprong en als het aan mij ligt, ben ik er zeker weten bij! Ook al is december voor mij eigenlijk een maand waar ik de behoefte om naar binnen te keren. Dus zal de markt op 1 december, zoals het er nu naar uitziet, mijn laatste markt zijn dit jaar. Voor die tijd is er nog een andere beurs om mij op te verheugen: de eerste echte duurzame beurs in Alkmaar: Gaaf Groen op 8 september.

Kaarsenmaak-pauze tijdens tropische temperaturen
Terug naar nu. Hierbij kondig ik officieel de kaarsen-maak pauze aan. Tijdens tropische weer ga ik mezelf het niet meer aandoen boven die hete pan te hangen. Want, zo kreeg ik een wijs advies van iemand met levenservaring: zet jezelf en dus je ontspanning en gezondheid op nummer 1. Alleen dan kan ik mijn dromen verder blijven waarmaken. Dus deze dame gaat nu uitrusten van het werk en genieten van de zomer!

Geplaatst op 4 Reacties

Werkloosheid als kans om te gaan werken vanuit je hart

Inmiddels is mijn bedrijf Danielle Duurzaam twee-en-een-half jaar oud en ben ik elke dag weer blij met deze kans. Op de over mij pagina en in de webshop kun je zien wat mijn huidige beroep is: sojakaarsenproducent en -leverancier! In deze blog vertel ik wat eraan vooraf ging, hoe ik het studeren zat was en mijn draai niet kon vinden in de arbeidsmarkt. Inmiddels heb ik diverse boeken over succesvolle ondernemers gelezen en mijn verhaal staat niet op zich. Stroomt er bij jou ook ondernemersbloed door je aderen?

Ik was niet werkloos, ik en de huidige arbeidsmarkt gaan gewoon niet samen en daarom zit ik in het hoekje “arbeidsongeschikt”. Echter heb ik de kant van werkloos zijn vijf jaar lang, van 2002-2007, intensief meegemaakt. Mijn leven bestond toen uit advertenties uitpluizen, brieven schrijven, hopen op gesprek te mogen komen, hopen aangenomen te worden en hopen de proeftijd door te komen. Dat laatste lukte maar zelden waarna het hele cirkeltje weer opnieuw begon. Wat voelde ik mij radeloos in die periode! Mijn toch al weinige zelfvertrouwen werd er nog minder door, mijn negatieve zelfbeeld nog negatiever en mijn gezondheid leidde er enorm onder. Na vijf jaar vechten en solliciteren, de hoop en het beetje opgebouwde vertrouwen steeds weer teniet gedaan door afwijzingen en ontslag in proeftijd, was ik kapot. Ik zat er doorheen. Vijf jaar lang had ik mijn best gedaan om te doen wat de maatschappij van mij verwachtte toen ik mijn diploma behaald: doorstuderen of werken (in loondienst). Ik was de studenten die de boel verpesten zat dus ik ging het avontuur van betaald werk doen aan.

Ik worstelde met wat de werkgevers van mij verlangde versus mijn eigen wensen. In die tijd was je al bijzonder als je vegetarisch at en werd daar steeds weer gevraagd waarom ik dan toch geen dode dieren wil eten. Nog afgezien van dat men dacht dat ik verse melk bedoelde als ik om biologisch vroeg. Als idealistische twintiger met flink afwijkende ideeën over het leven had ik het behoorlijk moeilijk, mede omdat ik mij niet wilde aanpassen, bang om mezelf nog meer kwijt te raken. Ik wilde een baan vinden die bij mij paste in plaats van dat ik bij een baan paste. Ik zocht iets waar ik helemaal mezelf kon zijn, wie ik dan ook was en wat dat dan ook was, en dat vond ik niet. Na vijf jaar werken in loondienst bij verschillende werkgevers met aanvullende bijstandsuitkering was ik depressief en burn-out. Ik kwam thuis te zitten, werd bestempeld als “arbeidsongeschikt” en ontving, alweer, een uitkering.

Een nieuw tijdperk in mijn leven begon, ik kon eindelijk mezelf gaan vinden. En weet je, ik weet nu wie ik ben. Ik ben geen werknemer, ik pas niet in het werken voor een baas. Ik ben een zelfstandig ondernemer, iemand die zelf de vorm wil geven aan zijn leven en zijn werk. Ik ben ook geen slachtoffer meer van de werkeloosheid of van werkgevers die mij “onterecht” ontslaan in proeftijd. Ik zie nu welke waarde dit allemaal heeft gehad voor mij en ben dankbaar voor hoe het gelopen is. Want daardoor kan ik nu het bedrijf opbouwen waarvan al droomde toen ik ging werken tien jaar geleden, maar het destijds niet aandurfde. Ik weet nu wat ik wil uitdragen met mijn bedrijf en hoe. Tien jaar geleden, na mijn afstuderen, had ik dat niet gekund.

Ik heb geen weet van hoe het nu is met de huidige arbeidsmarkt, behalve wat ik hoor en lees. Ik weet ook niet hoe het is om na jarenlang ergens gewerkt te hebben, ontslagen te worden. Als ik echter lees over noodkreten, analyses en maatregelen dan gaan mijn nekharen overeind staan. Want de arbeidsmarkt analyseren en lange termijn prognoses maken daar heb ik niets mee. Volgens mij ligt de oplossing in onszelf en in het nu. Voor elke mens die werkloos is geraakt of werkloos dreigt te raken, ligt het vraagstuk “wat nu”. “De maatschappij” vraagt dan om onmiddellijk een nieuwe baan te gaan zoeken en dan komen we in het cirkeltje van solliciteren terecht.

Jammer, want zeker als je jarenlang op dezelfde werkplek hebt gewerkt, kan het goed zijn om eerst naar binnen te keren en je af te vragen wat je nu wil en of de baan die je had nog wel bij je past, voordat je in dezelfde sector of zomaar in het wilde weg gaat solliciteren. Een moment van inkeer en zelfonderzoek helpt je om de gebeurtenis van het werkloos worden goed te verwerken en dan vanuit een sterke basis een nieuwe start te maken. Of dat nu als werknemer of als eigen baas is, is dan een tweede. Of misschien wil iemand eigenlijk werk doen dat alleen als vrijwilliger kan. Ik vind dat iedereen moeten kunnen doen waar hij of zij vanuit het hart achter staat. Dat is wat ik nu doe en ik ben een stuk gelukkiger!

 

Ik schreef deze blog als reactie op het het artikel “noodkreet” uit de Groene Amsterdammer.

Geplaatst op Geef een reactie

De plezier zoekende idealist

Als ik een interessant boek tegenkom tijdens het surfen, zoek ik in de catalogus van de bibliotheeksite of ze het boek hebben. Zoja, dan reserveer ik het boek direct. Zodoende heb ik momenteel twee boeken over geld te leen. Het boek wat ik vanmorgen heb opgehaald is oorspronkelijk Amerikaans. De titel is “geld is niet waar het om draait” en de schrijver heet Brent Kessel. Qua inhoud herken ik de basis. Maar veel dingen zijn hier in Nederland anders en daardoor mis ik ook wel een stukje, heb hierdoor minder verbinding met dat wat beschreven wordt.

Hoewel ik met goede moed aan deel 1 begon heb ik ook een groot deel overgeslagen. Het gaat over de financiële gewoonten van de cliënten van de schrijver die zodanig afwijken van mijn situatie dat ik de aandacht verloor. Deel 2 vind ik interessanter, het gaat over de financiële archetypes. Ik herken mezelf weer een beetje in diverse types, maar om nu te zeggen dat er echt één type uitspringt nee, en twee ook niet echt. Dus heb ik de test aan het einde van dit deel gedaan en de vragen zo goed mogelijk beantwoord. Het zijn meerkeuze vragen en hoewel het de bedoeling is om maar één antwoord te geven per vraag heb ik bij sommige vragen meerdere antwoorden gegeven omdat ik mezelf in al die antwoorden herken. Zodoende ben ik tot de volgende, voor mij toch wel verrassende uitslag gekomen: op stip met 7 maal aangekruist staat “de plezierzoeker“. Hoewel ik nu ik dit schrijf bedenk dat ik dat inderdaad wel ben in die zin dat ik -wij- van kwalitatief goede spullen houden, of dat nu ons dagelijks maal, onze kleding of het verblijf elders is. Type twee met 4 punten is – hoe kan het ook anders –  de idealist. Hoewel ik gelukkig veel van het extreme van dit archetype heb laten gaan en mij heel bewust aan het verbinden ben met thema’s zoals geld die bij veel idealisten en “spiritualisten” erg gevoelig liggen, is de kern van dit archetype zeker iets wat ik herken.

Dat maakt mij dus, volgens deze test, een plezier zoekende idealist. Dat klinkt mij heel fijn in de oren! Echt, ik wordt er blij van! Mooi ook, dat deze combinatie dus zo kan bestaan. Niet elke idealist is super serieus en negatief, je kunt ook idealiste wensen hebben en tegelijkertijd genieten van het leven. Ik zou er bijna een nieuwe blog van starten en alleen nog maar gaan schrijven over mijn plezierige, idealiste ervaringen. Of misschien een leuke titel voor een boek? Het geeft in elk geval al veel inspiratie!!

Klinkt  “de plezier zoekende idealist” jou ook zo fijn in de oren?

Geplaatst op Geef een reactie

Werkverslaafd of droombaan?

Na dagen, zelf weken flink wat uren gemaakt te hebben inclusief het weekend, zat ik begin van de week even vol. Toen woensdag de drie pakketten de deur uit waren heb ik mezelf lekker vrijgegeven. Maar Danielle Duurzaam en de sojakaarsen zijn zo met mij verbonden dat ik ze eigenlijk nooit helemaal loslaat. Want ik had me voorgenomen om vandaag, donderdag, een hele dag lekker vrij te hebben en dus andere dingen te doen. Naast dat andere dingen me weinig kunnen boeien en Danielle Duurzaam ooit mijn hobby was, ben ik dus toch aan de slag gegaan omdat ik daar gewoon zin in had. Nu voor de tweede keer was aan het smelten om witte votiefs te maken voor de markt aanstaande zondag.

Ben ik dan werkverslaafd als ik op mijn vrije dag toch aan de slag ga of heb ik gewoon eindelijk die droombaan gevonden?

 

Geplaatst op 2 Reacties

Lonten maken eerste stapje richting kaarsenworkshops

Vanavond en op de andere inloopmomenten ga ik aan de slag met lonten maken. Laatst heb ik het aan iemand geleerd en deze positieve ervaring vraagt om meer! Vanavond komt mijn schoonmoeder helpen op de open avond want zij wil mij graag helpen met mijn bedrijfje. Een perfect moment om mijn lontenvoorraad te vergroten door samen lonten te maken. Mochten er andere wensen zijn zoals een rondleiding door het huis en het winkeltje of uitleg over de werking van wasmagneten, dan is daar ook ruimte voor.

Ook al heb ik een beetje koudwatervrees wat betreft het geven van workshops, stapje voor stapje ga ik de basisvaardigheden kaarsen maken aan anderen leren te beginnen bij het lonten maken. Zo doe ik ervaring op en kan mijn zelfvertrouwen groeien om dan binnenkort iedereen die zo graag een workshop bij me wil doen deze ook te kunnen geven!

Geplaatst op Geef een reactie

Bekendheid in regio Alkmaar verwerven en andere ondernemersvragen

Bij het runnen van een bedrijf en zeker bij de opstart, komen heel wat vragen om de hoek kijken. Zo ben ik recentelijk tot de conclusie gekomen dat een aantal producten onder de vijf euro gewoon niet verkopen via de webshop om de simpele reden dat bijna niemand voor die prijs nog eens  €6,75 aan verzendkosten gaat  betalen. In die zin is de webshop voor deze producten dus vooral een etalage om te zien wat ik met Danielle Duurzaam te bieden heb. De producten die wel door de brievenbus passen zoals de theelichten en de wasmagneten waar het wel de moeite voor is om pakketkosten te betalen, leveren te weinig op.

“Hoe kom ik dan aan mijn omzet?” was de logische volgende vraag. Nou, “naar de klant toegaan” bijvoorbeeld door weer op markten te gaan staan. Een kans waar ik direct mee aan de slag ben gegaan. De klant naar hier halen is ook een mogelijkheid en een wens die ik al langer heb. Dus heb ik gisteren drie data geprikt, een blog geschreven en de data in de digitale agenda hier op de site gezet. Daaruit voorkomend komt de vraag “hoe zorg ik ervoor dat mensen ook daadwerkelijk naar mij toe komen?” en het antwoord waar ik nu mee aan de slag ben is “bekendheid in de regio en adverteren”. Met een klein budget is adverteren een uitdaging, hoe vind ik het plaatselijke “suffertje” waar ik voor weinig geld de gewenste doelgroep kan bereiken?”

Zo is een ondernemer nooit klaar met ondernemen. Er komen altijd weer nieuwe vragen op. Soms is het fijn om via anderen het juiste antwoord in mijzelf te vinden en soms is het fijn een ander te inspireren zijn antwoord te vinden.

Iemand suggesties?

Geplaatst op 1 Reactie

Het antwoord ligt bij de ander

Voor elk probleem en voor elke uitdaging de ideale oplossing zien. Bij de ander. Dat lijkt misschien fijn, vaak heb ik hier juist frustratie ervaren. Inmiddels kan ik dat loslaten. Ik heb geleerd dat een ander zelf met de oplossing van zijn eigen probleem moeten komen. Je kunt het probleem van de ander niet oplossen, je kunt hem wel helpen hem of haar te ondersteunen bij het vinden van de passende oplossing. Daarnaast is het de kunst om voor je eigen uitdagingen en problemen de oplossing te vinden. Antwoorden die helemaal uit mezelf komen werken het beste en bevestigen dat dit bij de ander ook zo werkt. De kunst is om die antwoorden bij jezelf te vinden en te herkennen.

Jaja… de lessen van het leven…

Geplaatst op Geef een reactie

Open inloopavonden bij Danielle Duurzaam in Alkmaar, mei 2013

Maandagavond 6 mei, dinsdagavond 21 mei (de dag na Pinksteren) en maandagavond 27 mei houdt Danielle Duurzaam van 19-21 uur een open inloopavond. Er kunnen vragen gesteld worden over duurzaam en bewust leven in de meest brede zin. Denk daarbij aan biologische voeding, bewust met emoties omgaan, zelf ontwikkeling en je intuïtie effectief inzetten.

Verder kan de Danielle Duurzaam “winkel” bekeken worden. Deze bevind zich in een slaapkamer op de eerste etage. Voor iedereen die graag het assortiment van Danielle Duurzaam met eigen ogen wil zien, voelen en ruiken kan hier z’n hart ophalen aan onder andere de voorraad biologische sojakaarsen die je hier vind. Deze kaarsen worden met veel zorg door Danielle persoonlijk met de hand vervaardigt in eigen keuken. De grondstof is een speciale was die voor 100% bestaat uit biologische sojaboon-olie en in diverse opzichten gezonder is dan “gewone” kaarsen uit de winkel die gemaakt zijn van paraffine.

Wil je meer weten over het proces van sojakaarsen maken zodat je zelf aan de slag kan of misschien eerst ruiken welke geuren er beschikbaar zijn alvorens je je keuze maakt? Op deze avond kan het allemaal! Ook als je meer wilt weten over de wasmagneten als vervanger van waspoeder en of de was daarmee wel goed schoon wordt? Je kunt het allemaal komen zien, horen en beleven op de open inloopmomenten.

Je wordt hartelijk welkom geheten met een kop biologisch thee en bent tot niets verplicht. Inlopen is helemaal gratis. Aanmelden mag maar hoeft niet.  Neem contact op.

Danielle en Remco wonen aan de Lambert Doomerstraat 113 in Alkmaar. De ingang van het trappenhuis is om de hoek in de van Beyerenstraat, daar is tevens het fietsenrek. Zet je fiets goed vast! Er is in principe voldoende (gratis) parkeerruimte in de straat zelf en omliggende straten. Kun je geen trappenlopen of ben je anderzijds minder valide neem dan van tevoren even contact op. Je bent welkom op de genoemde avonden tussen 17:00 en 19:00 uur, ons telefoonnummer is 072-562 92 81

Ik kijk er naar uit je te mogen ontvangen!

Danielle Klinkenberg, eigenaresse Danielle Duurzaam

Geplaatst op Geef een reactie

Van idealisme naar realisme

Het is pittig hoor, als er ineens vroegtijdig een einde komt aan je zwangerschap en je kind nog niet levensvatbaar is. En dat je er op die manier achterkomt dat je zwanger was van een tweeling. Maar nu is het allemaal achter de rug. We hebben heel fijn afscheid kunnen nemen, de opvang in het ziekenhuis hebben we als fijn ervaren en onze omgeving steunt ons. Op de kast staan vele kaarten, een cadeautje en een creatieve uitspatting van vrienden en anderen die hun steun betuigen.

Inmiddels pakken we ons leven weer op. Remco is alweer een paar weken aan het werk en ook Danielle Duurzaam begint weer te lopen. De zwangerschap, de vroegtijdige bevalling en het onverwachte afscheid hebben ons naast tranen een heleboel andere dingen gegeven. Eén van die dingen is, ik zal voor mezelf spreken, dat ik soepeler ben geworden. Ik ben altijd de idealist geweest die het anders moest doen en die overal, in elke situatie, het ideale plaatje zag en wilde waarmaken. Helaas leverde dat regelmatig spanning op. Want als je alles op een andere manier wil dan de gebaande wegen lopen moet je daar veel energie in stoppen om het gedaan te krijgen. Dat levert maar al te vaak teleurstelling op.

Toen we in het ziekenhuis waren moest ik keuzes maken. Keuzes in pijnstilling, keuzes in laat ik wel of niet mijn kinderen onderzoeken en dus in hun lichamen snijden om de oorzaak van hun vroege overlijden op te kunnen sporen. Keuzes in wil ik geld betalen voor iets vegetarisch uit het restaurant, eet ik een maaltijd waar het vlees tegenaan gelegen heeft of eet ik een derde broodmaaltijd omdat er geen vegetarische maaltijd voor mij beschikbaar was.

In dit soort situaties – maar ook meer in de alledaagse, kleinere dingen – begint ik steeds makkelijker te worden. Niet dat ik mijn idealen laat varen, maar het plezier en gemak gaat steeds meer voor. Als ik iets nodig heb ga ik gewoon het halen, in plaats van het langer uit te stellen omdat ik eerst het verantwoorde alternatief wil vinden, wat vaak niet voor handen is. Zo ben ik onder andere met het voedselcombinatieleer dieet gestopt omdat het me enorm veel frustratie opleverde. Ik wil al jaren van een aantal lichamelijk klachten af, klachten waarvan ik dacht die op te kunnen lossen door anders te eten. Een aantal klachten is verminderd, weg is het niet. Echter de frustratie is bij buitenshuis eten, wat vaak juist leuk zou kunnen zijn vanwege de setting, extra groot. Nu kan ik weer alles eten waar ik trek in heb, en ook alles combineren en ik hoef niet meer twee of drie uur te wachten tot de volgende maaltijd. En ik neem nu ook lekker wat ik wil. Daarbij voel ik me zoveel meer ontspannen als ik nu iets eet, vooral toen ik net stopte werd ik blij van al die dingen die ik gemist had. De klachten zijn heel wisselend nu, zo kom ik erachter wat ik wel en niet kan hebben. Niet door het te vermijden maar door het te ervaren. Het maakt het eten een stuk prettiger en de klachten, ach, als ik me er minder druk over maak zijn ze direct al een stuk minder.

Zo leer ik steeds meer mee te gaan in de wetten van het aardse leven en maak ik het mezelf makkelijk door de teugels van mijn idealisme te laten vieren.