Gepost op

Overvloed: de tuinbonen-uitdaging

De laatste weken hebben we tweemaal een flinke portie tuinbonen gehad via de Odin-groente tas en daarnaast nog de helft van die portie in de Vitatas. We hebben dus in twee weken tijd 5 of 6 porties tuinbonen te verwerken gekregen en dat terwijl we ze zelf nooit zouden kopen. Vandaag hadden we de portie tuinbonen uit de Odin-tas mee naar ons uitje maar zijn we ze vergeten weg te geven. Het andere deel van de portie is gisteren al verwerkt tot falafel balletjes, dat was maar matig geslaagd, de uitvoering van dat recept is nog voor verbetering vatbaar zullen we maar zeggen. Er zijn al twee eerdere porties weggegeven aan liefhebbers en Remco heeft er een keer puree van gemaakt voor op brood. We kunnen ze dubbeldoppen en invriezen maar dat is niet zo ons ding en ik word er niet enthousiast van.

Remco heeft nog wel wat andere ideeën en is al flink recepten aan het zoeken. Bovendien is door het weggegeven van meer dan alleen de tuinbonen de voorraad groente zo vermindert dat nog meer weggeven nog een tekort gaat opleveren. Toch maar lekker zelf opeten dus. Vanwege de vakantie binnenkort even pauze wat betreft groente- en fruittassen, dus na het ophalen van de Vitatas aanstaande dinsdag even geen tuinbonen meer. Omgaan met een overvloed aan groente (die we normaal links laten liggen) is nog wel een uitdaging.

En andere reden om onze groente-voorraad te verminderen is dat de groentelades van onze koelkast veel te klein zijn om alles in op te bergen. Daarom staat de Odin-tas met tuinbonen nog hier op de stoel bij de keukentafel. Zal voor de houdbaarheid wel niet zo goed zijn, maar we kunnen het simpelweg niet allemaal kwijt in die twee laatjes. De koelkast begint al wat ouder te worden, dus vervangen is op den duur wel nodig en dan hoop ik op een koelkast met veel ruimte voor groentes. (We gebruiken de ruimte boven de lades ook maar daar wil de boel nog weleens bevriezen en bevroren groente wordt vaak drap. Inmiddels staat de koelkasttemperatuur lager, maar ook met de ruimte boven de lades passen er geen tuinbonen meer bij…)

Oja, wil er iemand nog de schillen van de tuinbonen hebben? Wij hebben geen tuin meer….

Lees ook de blog “van tekort-denken naar leven in overvloed”.

Gepost op

Braderieen in Schoorl een mooie les

In deze blog lees je over mijn tweede zomer als marktkoopvrouw op de wekelijkse braderieen in Schoorl die in de zomermaanden plaatsvinden van eind van de middag tot een uurtje op 10 ’s avonds. Ik deel hoe ik met vallen en opstaan, nog worstelend met een matige hoeveelheid energie na mijn burn-out, leer wat er wel en niet werkt bij het verkopen van mijn handgemaakte sojakaarsen op een reguliere avondbraderie. Inmiddels een stuk wijzer sta ik alleen nog op markten die op duurzaamheid gericht zijn. Die zijn er volop want “groen doen” wint aan populariteit. Met dank aan Gaaf Groen zijn er nu ook drie ecologische markten in Egmond aan Zee! Onder nieuws vindt je de markten waar ik dit jaar te vinden ben.

Inspanning
Vorige week, (dinsdag 16 juli 2013) was het op de braderie in Schoorl nog wel te doen qua zomerse temperatuur. Maar het sjouwen met de spullen, meer dan drie kwartier fietsen met een volle bakfiets en na ruim vijf uur markt met een teleurstellende omzet weer drie kwartier naar huis fietsen, was voor mij geen lolletje. Dat ik dan alles nog naar boven moet tillen omdat de bakfiets niet in de kelder kan, kan er dan nog wel bij. Vorig jaar was ik ook kapot na zo’n markt en ook nu heb ik weer enkele dagen nodig gehad om weer bij te tanken.

Bijkomen
Zelfreflectie en pittig innerlijk onderzoek hebben mij geleerd dat ik teveel en te snel wil. Ik ben helaas niet iemand die een hele nacht kan doorhalen er daar vrolijk van word. Ik ben iemand die van flink sjouwen, zwaar fietsen en te laat naar bed gaan drie dagen moet uitrusten. En dan ben ik geen aangenaam gezelschap, m’n humeur lijdt er flink onder. Aangezien het vorig jaar ook erg zwaar voor me was, er rekening mee houdende dat mijn energie nog niet helemaal top is na de burn-out, komt de vraag naar boven of ik wel door moet gaan met deze avondbraderieën.

Duidelijkheid
Met de ervaring van vorige week in mijn hoofd, is het me duidelijk geworden dat zo’n end (Alkmaar-Schoorl) zo zwaar fietsen (al het spul in de bakfiets), zeker met deze tropische temperaturen, teveel voor me is. Gelukkig boden twee familieleden aan om mij heen en terug te brengen met de auto. Dat bracht direct al wat verlichting in de spanning. Maar helaas. Eén van de twee belde af, de gezondheid steekt er een stokje voor. Iemand anders wil het doen, maar vanmorgen weer een belletje dat ook hier de hitte roet in de gezondheid gooit. Dan is er maar één oplossing als ik nog wil gaan: fietsen. En dat doe ik niet meer heb ik van binnen al besloten.

Knoop doorhakken
Het is erdoor, vandaag blijf ik lekker thuis. Iedereen is gebeld, de spanning is van me afgevallen en ik ben een stuk beter gehumeurd. Afgelopen maanden is me duidelijk geworden dat ik een ochtend mens ben en ik heb besloten dat ik voortaan alleen nog op dagmarkten ga staan. Liever vroeg eruit dan (te) laat erin. Zo leert dit mens zichzelf steeds weer beter kennen. Misschien dus dat vorige week de enige keer was in 2013 dat ik op de braderie stond, liever zou ik volgende week (30 juli) nog één keer gaan, al was het maar om mijn collega-ondernemers maar even gedag te zeggen.

kraam braderie schoorl

Omzet teleurstellend
Voor de opbrengst hoef ik niet terug te komen, hoewel ik een paar keer de kraamhuur eruit heb gekregen vorig jaar, heb ik vorige week moeten inleveren. Het kost me dus niet alleen veel moeite en energie, het levert qua verkoop ook nog eens weinig op. Uit diverse richtingen kreeg ik de tip om op de braderie in Egmond te gaan staan. Dus heb ik gebeld. Blijkt er een wachtlijst te zijn! Maar ook die braderie is ’s avonds en de afstand even ver. Dus ook al krijg ik tips dat daar meer gelijkgestemde kopers rondlopen, de beslissing om de braderie in Egmond maar te laten gaan, was snel genomen.

Mijn favoriete marktjes
Liever sta ik zo vaak mogelijk op de marktjes in de Oorsprong en het marktje van Egmond-binnen, waar ik bijna niets betaal voor een kraam en mijn omzet ver uitstijgt boven de kraamhuur van de Schoorlse braderie. En dan sta ik daar nog binnen ook dus geen last van regen en geen last van smeltende kaarsen door een brandende zon. Ik baal ervan dat ik de markt van afgelopen zondag in de Oorsprong gemist heb, het is goed om dat te beseffen. Op 1 december 2013 is het volgende marktje in de Oorsprong en als het aan mij ligt, ben ik er zeker weten bij! Ook al is december voor mij eigenlijk een maand waar ik de behoefte om naar binnen te keren. Dus zal de markt op 1 december, zoals het er nu naar uitziet, mijn laatste markt zijn dit jaar. Voor die tijd is er nog een andere beurs om mij op te verheugen: de eerste echte duurzame beurs in Alkmaar: Gaaf Groen op 8 september.

Kaarsenmaak-pauze tijdens tropische temperaturen
Terug naar nu. Hierbij kondig ik officieel de kaarsen-maak pauze aan. Tijdens tropische weer ga ik mezelf het niet meer aandoen boven die hete pan te hangen. Want, zo kreeg ik een wijs advies van iemand met levenservaring: zet jezelf en dus je ontspanning en gezondheid op nummer 1. Alleen dan kan ik mijn dromen verder blijven waarmaken. Dus deze dame gaat nu uitrusten van het werk en genieten van de zomer!

Gepost op

Werkloosheid als kans om te gaan werken vanuit je hart

Inmiddels is mijn bedrijf Danielle Duurzaam twee-en-een-half jaar oud en ben ik elke dag weer blij met deze kans. Op de over mij pagina en in de webshop kun je zien wat mijn huidige beroep is: sojakaarsenproducent en -leverancier! In deze blog vertel ik wat eraan vooraf ging, hoe ik het studeren zat was en mijn draai niet kon vinden in de arbeidsmarkt. Inmiddels heb ik diverse boeken over succesvolle ondernemers gelezen en mijn verhaal staat niet op zich. Stroomt er bij jou ook ondernemersbloed door je aderen?

Ik was niet werkloos, ik en de huidige arbeidsmarkt gaan gewoon niet samen en daarom zit ik in het hoekje “arbeidsongeschikt”. Echter heb ik de kant van werkloos zijn vijf jaar lang, van 2002-2007, intensief meegemaakt. Mijn leven bestond toen uit advertenties uitpluizen, brieven schrijven, hopen op gesprek te mogen komen, hopen aangenomen te worden en hopen de proeftijd door te komen. Dat laatste lukte maar zelden waarna het hele cirkeltje weer opnieuw begon. Wat voelde ik mij radeloos in die periode! Mijn toch al weinige zelfvertrouwen werd er nog minder door, mijn negatieve zelfbeeld nog negatiever en mijn gezondheid leidde er enorm onder. Na vijf jaar vechten en solliciteren, de hoop en het beetje opgebouwde vertrouwen steeds weer teniet gedaan door afwijzingen en ontslag in proeftijd, was ik kapot. Ik zat er doorheen. Vijf jaar lang had ik mijn best gedaan om te doen wat de maatschappij van mij verwachtte toen ik mijn diploma behaald: doorstuderen of werken (in loondienst). Ik was de studenten die de boel verpesten zat dus ik ging het avontuur van betaald werk doen aan.

Ik worstelde met wat de werkgevers van mij verlangde versus mijn eigen wensen. In die tijd was je al bijzonder als je vegetarisch at en werd daar steeds weer gevraagd waarom ik dan toch geen dode dieren wil eten. Nog afgezien van dat men dacht dat ik verse melk bedoelde als ik om biologisch vroeg. Als idealistische twintiger met flink afwijkende ideeën over het leven had ik het behoorlijk moeilijk, mede omdat ik mij niet wilde aanpassen, bang om mezelf nog meer kwijt te raken. Ik wilde een baan vinden die bij mij paste in plaats van dat ik bij een baan paste. Ik zocht iets waar ik helemaal mezelf kon zijn, wie ik dan ook was en wat dat dan ook was, en dat vond ik niet. Na vijf jaar werken in loondienst bij verschillende werkgevers met aanvullende bijstandsuitkering was ik depressief en burn-out. Ik kwam thuis te zitten, werd bestempeld als “arbeidsongeschikt” en ontving, alweer, een uitkering.

Een nieuw tijdperk in mijn leven begon, ik kon eindelijk mezelf gaan vinden. En weet je, ik weet nu wie ik ben. Ik ben geen werknemer, ik pas niet in het werken voor een baas. Ik ben een zelfstandig ondernemer, iemand die zelf de vorm wil geven aan zijn leven en zijn werk. Ik ben ook geen slachtoffer meer van de werkeloosheid of van werkgevers die mij “onterecht” ontslaan in proeftijd. Ik zie nu welke waarde dit allemaal heeft gehad voor mij en ben dankbaar voor hoe het gelopen is. Want daardoor kan ik nu het bedrijf opbouwen waarvan al droomde toen ik ging werken tien jaar geleden, maar het destijds niet aandurfde. Ik weet nu wat ik wil uitdragen met mijn bedrijf en hoe. Tien jaar geleden, na mijn afstuderen, had ik dat niet gekund.

Ik heb geen weet van hoe het nu is met de huidige arbeidsmarkt, behalve wat ik hoor en lees. Ik weet ook niet hoe het is om na jarenlang ergens gewerkt te hebben, ontslagen te worden. Als ik echter lees over noodkreten, analyses en maatregelen dan gaan mijn nekharen overeind staan. Want de arbeidsmarkt analyseren en lange termijn prognoses maken daar heb ik niets mee. Volgens mij ligt de oplossing in onszelf en in het nu. Voor elke mens die werkloos is geraakt of werkloos dreigt te raken, ligt het vraagstuk “wat nu”. “De maatschappij” vraagt dan om onmiddellijk een nieuwe baan te gaan zoeken en dan komen we in het cirkeltje van solliciteren terecht.

Jammer, want zeker als je jarenlang op dezelfde werkplek hebt gewerkt, kan het goed zijn om eerst naar binnen te keren en je af te vragen wat je nu wil en of de baan die je had nog wel bij je past, voordat je in dezelfde sector of zomaar in het wilde weg gaat solliciteren. Een moment van inkeer en zelfonderzoek helpt je om de gebeurtenis van het werkloos worden goed te verwerken en dan vanuit een sterke basis een nieuwe start te maken. Of dat nu als werknemer of als eigen baas is, is dan een tweede. Of misschien wil iemand eigenlijk werk doen dat alleen als vrijwilliger kan. Ik vind dat iedereen moeten kunnen doen waar hij of zij vanuit het hart achter staat. Dat is wat ik nu doe en ik ben een stuk gelukkiger!

 

Ik schreef deze blog als reactie op het het artikel “noodkreet” uit de Groene Amsterdammer.

Gepost op

De plezier zoekende idealist

Als ik een interessant boek tegenkom tijdens het surfen, zoek ik in de catalogus van de bibliotheeksite of ze het boek hebben. Zoja, dan reserveer ik het boek direct. Zodoende heb ik momenteel twee boeken over geld te leen. Het boek wat ik vanmorgen heb opgehaald is oorspronkelijk Amerikaans. De titel is “geld is niet waar het om draait” en de schrijver heet Brent Kessel. Qua inhoud herken ik de basis. Maar veel dingen zijn hier in Nederland anders en daardoor mis ik ook wel een stukje, heb hierdoor minder verbinding met dat wat beschreven wordt.

Hoewel ik met goede moed aan deel 1 begon heb ik ook een groot deel overgeslagen. Het gaat over de financiële gewoonten van de cliënten van de schrijver die zodanig afwijken van mijn situatie dat ik de aandacht verloor. Deel 2 vind ik interessanter, het gaat over de financiële archetypes. Ik herken mezelf weer een beetje in diverse types, maar om nu te zeggen dat er echt één type uitspringt nee, en twee ook niet echt. Dus heb ik de test aan het einde van dit deel gedaan en de vragen zo goed mogelijk beantwoord. Het zijn meerkeuze vragen en hoewel het de bedoeling is om maar één antwoord te geven per vraag heb ik bij sommige vragen meerdere antwoorden gegeven omdat ik mezelf in al die antwoorden herken. Zodoende ben ik tot de volgende, voor mij toch wel verrassende uitslag gekomen: op stip met 7 maal aangekruist staat “de plezierzoeker“. Hoewel ik nu ik dit schrijf bedenk dat ik dat inderdaad wel ben in die zin dat ik -wij- van kwalitatief goede spullen houden, of dat nu ons dagelijks maal, onze kleding of het verblijf elders is. Type twee met 4 punten is – hoe kan het ook anders –  de idealist. Hoewel ik gelukkig veel van het extreme van dit archetype heb laten gaan en mij heel bewust aan het verbinden ben met thema’s zoals geld die bij veel idealisten en “spiritualisten” erg gevoelig liggen, is de kern van dit archetype zeker iets wat ik herken.

Dat maakt mij dus, volgens deze test, een plezier zoekende idealist. Dat klinkt mij heel fijn in de oren! Echt, ik wordt er blij van! Mooi ook, dat deze combinatie dus zo kan bestaan. Niet elke idealist is super serieus en negatief, je kunt ook idealiste wensen hebben en tegelijkertijd genieten van het leven. Ik zou er bijna een nieuwe blog van starten en alleen nog maar gaan schrijven over mijn plezierige, idealiste ervaringen. Of misschien een leuke titel voor een boek? Het geeft in elk geval al veel inspiratie!!

Klinkt  “de plezier zoekende idealist” jou ook zo fijn in de oren?

Gepost op

Het antwoord ligt bij de ander

Voor elk probleem en voor elke uitdaging de ideale oplossing zien. Bij de ander. Dat lijkt misschien fijn, vaak heb ik hier juist frustratie ervaren. Inmiddels kan ik dat loslaten. Ik heb geleerd dat een ander zelf met de oplossing van zijn eigen probleem moeten komen. Je kunt het probleem van de ander niet oplossen, je kunt hem wel helpen hem of haar te ondersteunen bij het vinden van de passende oplossing. Daarnaast is het de kunst om voor je eigen uitdagingen en problemen de oplossing te vinden. Antwoorden die helemaal uit mezelf komen werken het beste en bevestigen dat dit bij de ander ook zo werkt. De kunst is om die antwoorden bij jezelf te vinden en te herkennen.

Jaja… de lessen van het leven…

Gepost op

Van idealisme naar realisme

Het is pittig hoor, als er ineens vroegtijdig een einde komt aan je zwangerschap en je kind nog niet levensvatbaar is. En dat je er op die manier achterkomt dat je zwanger was van een tweeling. Maar nu is het allemaal achter de rug. We hebben heel fijn afscheid kunnen nemen, de opvang in het ziekenhuis hebben we als fijn ervaren en onze omgeving steunt ons. Op de kast staan vele kaarten, een cadeautje en een creatieve uitspatting van vrienden en anderen die hun steun betuigen.

Inmiddels pakken we ons leven weer op. Remco is alweer een paar weken aan het werk en ook Danielle Duurzaam begint weer te lopen. De zwangerschap, de vroegtijdige bevalling en het onverwachte afscheid hebben ons naast tranen een heleboel andere dingen gegeven. Eén van die dingen is, ik zal voor mezelf spreken, dat ik soepeler ben geworden. Ik ben altijd de idealist geweest die het anders moest doen en die overal, in elke situatie, het ideale plaatje zag en wilde waarmaken. Helaas leverde dat regelmatig spanning op. Want als je alles op een andere manier wil dan de gebaande wegen lopen moet je daar veel energie in stoppen om het gedaan te krijgen. Dat levert maar al te vaak teleurstelling op.

Toen we in het ziekenhuis waren moest ik keuzes maken. Keuzes in pijnstilling, keuzes in laat ik wel of niet mijn kinderen onderzoeken en dus in hun lichamen snijden om de oorzaak van hun vroege overlijden op te kunnen sporen. Keuzes in wil ik geld betalen voor iets vegetarisch uit het restaurant, eet ik een maaltijd waar het vlees tegenaan gelegen heeft of eet ik een derde broodmaaltijd omdat er geen vegetarische maaltijd voor mij beschikbaar was.

In dit soort situaties – maar ook meer in de alledaagse, kleinere dingen – begint ik steeds makkelijker te worden. Niet dat ik mijn idealen laat varen, maar het plezier en gemak gaat steeds meer voor. Als ik iets nodig heb ga ik gewoon het halen, in plaats van het langer uit te stellen omdat ik eerst het verantwoorde alternatief wil vinden, wat vaak niet voor handen is. Zo ben ik onder andere met het voedselcombinatieleer dieet gestopt omdat het me enorm veel frustratie opleverde. Ik wil al jaren van een aantal lichamelijk klachten af, klachten waarvan ik dacht die op te kunnen lossen door anders te eten. Een aantal klachten is verminderd, weg is het niet. Echter de frustratie is bij buitenshuis eten, wat vaak juist leuk zou kunnen zijn vanwege de setting, extra groot. Nu kan ik weer alles eten waar ik trek in heb, en ook alles combineren en ik hoef niet meer twee of drie uur te wachten tot de volgende maaltijd. En ik neem nu ook lekker wat ik wil. Daarbij voel ik me zoveel meer ontspannen als ik nu iets eet, vooral toen ik net stopte werd ik blij van al die dingen die ik gemist had. De klachten zijn heel wisselend nu, zo kom ik erachter wat ik wel en niet kan hebben. Niet door het te vermijden maar door het te ervaren. Het maakt het eten een stuk prettiger en de klachten, ach, als ik me er minder druk over maak zijn ze direct al een stuk minder.

Zo leer ik steeds meer mee te gaan in de wetten van het aardse leven en maak ik het mezelf makkelijk door de teugels van mijn idealisme te laten vieren.

Gepost op

De smaken van vroeger

Nu ik zwanger ben, denk je misschien dat ik extra veel ga eten. Of dat ik gekke dingen ga eten. Of dat ik midden in de nacht de koelkast plunder. Niets is minder waar. Veel eten deed ik altijd al, ik ben gewoon een lekkerbekkie en ik heb een lichaam van 1,85 meter, dat kan ook wel wat voeding gebruiken. Voor mijn gewicht hoef ik het niet te laten, dat is al jaren keurig in verhouding met mijn lengte en stabiel.

Omdat ik ’s avonds een goed verzadigende maaltijd eet, zie ik mezelf niet midden in de nacht de koelkast plunderen. Moet er niet aan denken… midden in de nacht iets eten. Augurken met slagroom heb ik eens gegeten, maar das niets voor mij, zelfs niet nu ik zwanger ben. Dat ik ineens gekke soorten vis of vlees ga eten heb ik ook geen zorgen over, mijn afschuw voor het eten van dode dieren zit te diep.

Njammie… doe nog maar een stukkie kaas!
Toch is er wel iets verandert in mijn eetpatroon de afgelopen maanden…. ik verlang weer meer naar de smaken die ik ken van vroeger. Nou heb ik een vader die dol is op kaas en vroeger hele lekkere boterhammen maakte met kaas, radijs, tomaat, komkommer en allerlei andere lekkernijen. Een echte feest-boterham. En hoewel ik een periode weinig kaas gegeten heb, ben ik sinds twee volle manen geleden weer terug aan de kaas. Ik krijg er geen genoeg van! Helaas betekent dat ook dat de acné rond mijn kinrand weer iets meer aanwezig is, deze werd toen ik nauwelijks meer kaas at, duidelijk minder. Waarschijnlijk door de grote hoeveelheid vet die er in kaas zit…

Smaken van vroeger
Verder herinner ik mij een heel simpel recept van mijn moeder: gebakken aubergine met gesmolten kaas. Njammie! Het is een zeer populair hapje bij mij dat ik vaak als lunch of tussendoor eet. Verder waren we laatst warm uit lunchen bij het restaurant van Theater de Vest. Daar ging ik voor vegetarische lasagne. En die smaak die ik toen proefde riep een bijzonder gevoel bij mij op. Iets van herkenning van wat ik echt heel lang niet meer geproefd heb. Ik heb er van gesmuld! (Helaas wat de nasmaak iets minder, de lasagne was helaas ook erg zout.) Mede hierdoor, echt iets wat me bijgebleven is, samen met diverse andere grotere en kleinere gebeurtenissen, ben ik anders gaan eten.

Frustratie geeft klachten
Een motivatie om anders te gaan eten is dat ik steeds gefrustreerd raak. Vooral als ik buitenshuis eet. Sinds een halfjaar eet ik namelijk naar de voedselcombinatieleer, gebaseerd om de combinaties van de groepen zetmeel, eiwit, suiker, zuur etc. Volgens deze leer zijn eiwit en zetmeel slecht te combineren. Denk daarbij aan brood met kaas, pasta met kaas of vlees etc. die daarbij spijsverteringsklachten veroorzaken omdat de vertering in de darmen problemen geeft. Helaas pindakaas (ook eiwit en dus niet op brood) leven we in een wereld waarin de zetmeel-eiwit combinatie het meeste voorkomt! Dus is het niet alleen binnenshuis maar ook buitenshuis zeer lastig om de goede combinaties te vinden en… de foute combinaties te laten staan. Tijdens oud & nieuw was ik het zat: toen ben ik bewust “van mijn dieet afgestapt”. Ik merkte bij mezelf de frustratie… de frustratie die het plezier van een lekkere maaltijd helemaal weg kan nemen. Juist eten met plezier, ervan genieten, help om het beter te verteren. Frustraties kunnen dus spijsverteringsproblemen veroorzaken… de problemen die ik juist kwijt wil!

Rust
Al met al ben ik dus “van mijn dieet” afgestapt… hoewel ik nog vaak die goede combinaties eet, uit gewoonte. Zo eet ik nog steeds mijn fruit een halfuur voor het ontbijt, ik merk wel dat als ik te snel het volgende neem dit niet “voegt” met elkaar. Doordat ik nu echt heb ik gezegd dat ik alles weer eet, voel ik me veel vrijer. En heb ik in de winkel ook weer meer keuze. Het geeft rust. Dus ga ik nu lekker met alle plezier eten klaarmaken waar ik me op verheug… waar het water me van in de mond loopt. Als ik ten minste weet wat dat is en het iets is wat ik in huis heb.

Voeding in mijn leven
Tijdens het schrijven van deze blog komen allerlei andere dingen die ik kwijt wil over voeding omhoog. Maar ik blijf nu even bij het hoofdonderwerp anders wordt het een ellenlang verhaal waar menigeen voor zal afhaken. Voeding is wel een onderwerp waar ik vrij weinig over schrijf – terwijl ik er elke dag intensief mee bezig ben. Ach ja.. alles op z’n tijd, “ik wil nog wat overhouden om in mijn boek te zetten” zeg ik dan maar. Wil je meer weten van hoe ik over voeding denk of over mijn ervaringen met de voedselcombinatieleer en het energieherstelplan, stel je vraag! Altijd leuk om specifiek op een vraag te reageren, dat geeft meestal wel inspiratie. Inhoudelijke tips en suggesties, daar heb veel minder behoefte aan.

Gepost op

Over het “einde der tijde” op 21 december 2012

Zojuist lees ik een nieuwsbericht over de rampspoed die op 21 december ons zou kunnen overvallen. Dat kinderen angstig zijn, dat er sektes actief zijn, zelf mogelijke zelfmoorden worden genoemd. Ik wil even zeggen dat volgens mij de interpretatie helemaal verkeerd is (had je iets anders verwacht van mij?)

Ik zal het uitleggen. “onze wereld vergaat” die bewering klopt. Maar niet de letterlijk aardbol stort in, onze belevingswereld zal drastisch veranderen. Dat merk ik nu al in mijn eigen leven en ook bij anderen om mij heen. Ontslagen, gezondheidsproblemen erger dan ooit, mensen die hun huis uit moeten, hele landen die failliet zijn of dreigen te gaan.

That’s al folks. Dat is wat er gebeurt. De “economische crisis, de voedselvrisis, de miilieucrisis” het zijn allemaal signalen dat het tijd wordt om het oude los te laten en het nieuwe toe te laten. Maar gewoontedieren als wij mensen nu eenmaal zijn, hebben vele moeite met de grote veranderingen. Durven te veranderen, uitzonderlijke beslissingen nemen, uniek durven zijn, echt je hart volgen (door bijvoorbeeld met Kerst niet naar je familie te gaan waar je helemaal geen zin in hebt, maar iets te gaan doen waar je blij van wordt, dus geen Kerstverplichting maar kiezen voor jezelf) is daarmee de grote uitdaging van deze tijd.

Dat is ook wat er gevraagd wordt op grotere schaal, anders met geld omgaan, geen lening meer met lening dichtstoppen, gevolgen accepteren en de mogelijkheden zien die een verandering met zich mee brengt. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen acties, beseffen dat alles wat je doet en denkt het universum ingaat en bij je terugkomt. Weer leren wat onvoorwaardelijk liefde is, te beginnen bij onvoorwaardelijk jezelf accepteren en houden van je fijne en minder fijne eigenschappen. Regeringen die het aandurven om geluk hoger te stellen dat inkomen in geld, regeringen die het aandurven iedereen een basisinkomen te geven. Het zijn maar een paar onderwerpen waar bij de laatste verkiezingen nog geen ruimte voor was, blijkbaar was het nog te vroeg.

Dus ben je ontslagen, ben je ziek, moet je je huis uit of is er iets anders wat je leven helemaal op je kop laat staan? Het accepteren van de gebeurtenissen die je overkomen is de helft naar (weer) gelukkig worden met je leven. Laat je niet leven door een ander, sta in je kracht en geef je leven vorm zoals jij zou willen als je alle keuze van de wereld had.

Fijne Kerst!!

Gepost op

Er groeit een nieuw mensje in mijn buik :-)

Het zou de titel van een gedicht kunnen zijn “er groeit een nieuw mensje in mijn buik”. Is het niet wonderbaarlijk dat we allemaal ooit in de buik van onze moeder zijn begonnen met groeien? Nu, na drie maanden, begint het besef van wat er gebeurt in en met mijn lichaam en dat er straks een nieuw mens op aarde komt, steeds meer door te dringen. Zowel bij mij als bij pappa-in-spe.

Inmiddels zijn de veranderingen aan mijn buik zo duidelijk dat ik maar al te vaak de reactie krijg “dat zag ik al” als ik vertel dat ik drie maanden zwanger ben. Mijn buik is nu echt een buikje aan het worden, mijn organen worden omhoog gedrukt en die veroorzaken vooralsnog de grootste “buik” op dit moment. De bobbel van mijn groeiende baarmoeder is nog minder zichtbaar. Volgens de beschrijvingen zou ik die nu kunnen gaan voelen, nou, ik voelde al een kleine bobbel weken geleden hoor.

Mijn bloeddruk is erg laag en gelukkig is dat geen probleem, de verloskundige is er zelfs blij mee. Want door mijn rustig stromende bloed kan het kind heerlijk alle voedingsstoffen in zich opnemen. Nu ben ik dus flink zout aan het eten bij elke maaltijd. Iets wat massaal “afgeleerd” wordt omdat de meeste mensen eerder een te hoge dan een te lage bloeddruk hebben of aanleg ervoor. Het zout heeft twee goede effecten: ik ben minder duizelig wat wel zo prettig is en ik heb meer dorst. Dat is ook goed want ik heb moeite met voldoende water drinken. Zo zie je maar, heerlijk hoe de natuur -mijn lichaam- dat allemaal vanzelf regelt!

Verder heb ik weinig klachten op wat verstopping en lichte vermoeidheid na. Zwangerschapsmisselijkheid is mij onbekend en daar ben ik zeer dankbaar voor!

 

Bronnen: Linker plaatje boven van http://www.forumvoorzwangerevrouwen.nl/14-weken-zwanger

Rechter plaatje: http://www.corelbay.com/3maanden.htm

Deze zwangerschap had op diverse fronten een bijzonder einde. Zowel verbazend als verdrietig, ik schrijf erover op een aparte blog.