Gepost op

Gedicht: in een poging de wereld te redden

Afgelopen jaren heb ik gedaan waarvan ik dacht dat het goed was voor de wereld: duurzaam leven. Wat ik echter lange tijd niet door had, is wat het voor MIJN leven betekende. Beperkingen, frustraties, te weinig geld. gewetenswroeging, uren spenderen aan een zoeken naar een duurzaam alternatief en dan niets vinden… gemak, plezier en ontspanning waren ver te zoeken.
 
De laatste maanden is daar een omslag ingekomen en stukje bij beetje ga ik jullie deelgenoot maken van mijn nieuwe leefstijl waarbij plezier en gemak voorop staan. En hoe ik ook zonder biologische voeding en korter douchen een bijdrage ben voor de aarde. Met als bonus een beter humeur en een blijer lichaam!.
Hierbij het gedicht wat ik schreef waarin ik vertel hoe ik duurzaam leven de afgelopen 20 jaar beleefd heb.
 
IN EEN POGING DE WERELD TE REDDEN (deel 1)
 
Als tiener geraakt
Door goed en kwaad
Sloot ik buiten Wat “verkeerd” was
 
In een poging dieren te redden
Van een ellendig leven en een nare dood
Stopte ik met ze te eten
 
In een poging de ozonlaag te herstellen
Deed ik alles op de fiets
Met frustraties en door weer en wind
 
In een poging minder fossiele brandstoffen te gebruiken
Zette ik mijn kachel op 18 graden
En zat ik te bibberen van de kou
 
In een poging de vervuiling te beperken
Liet ik mijn rijbewijs gaan
Waardoor ik mijn eigen vrijheid beperkte
 
In een poging mijn lichaam gezonder te krijgen
Liet ik “foute voedingsmiddelen” staan
Met veel gedoe en het sloeg niet aan
 
In een poging de aarde gezonder te maken
Stopte ik elke cent in biologische voeding
Waardoor ik de leuke dingen moest laten gaan
 
VERLOST (deel 2)
 
Verlost van verplicht kort douchen
Geef ik de sensatie die mijn lichaam vraagt
 
Verlost van biologisch eten
Klop ik bij elke supermarkt aan
 
Verlost van het bezwaar van vervuilende auto’s
Heb ik nu de vrijheid in mijn zak!
 
Verlost van hoe het hoort
Laat ik zonnepanelen en smoothies staan!
 
Verlost van beperkingen
Trek ik genietend mijn nieuwe (niet-verantwoorde) kleding aan!
 
 
Veronica Danielle Klinkenberg
5 juli 2017
Gepost op

Openhartigheid

Vanmiddag zat er een hele lieve brief van mijn nichtje bij de post. Als reactie op de geboorte-rouwkaart die we 4 seizoenen na de geboorte en het afscheid van onze kinderen eindelijk aan de familie verstuurd hebben.
In de brief schrijft ze onder andere over mijn openhartigheid op de blog over onze kinderen. De waardering voor mijn openhartigheid is iets wat ik vaker hoor. Dat mensen mijn openheid waarderen en soms ook dat ze het knap vinden.

Nou, ik zou niet kunnen leven met dat allemaal in me. Ik kan niet leven met geheimen, onderdrukte gevoelens en angst dat wat ik zeg veroordeelt gaat worden. Want dat is volgens mij waarom mensen zich aanpassen of zich inhouden, omdat ze bang zijn voor het oordeel van de ander. Hoewel dat eigenlijk maar een wilde gok van mij is. Me gekwetst voelen door een ander z’n opmerking of geraakt zijn, die gevoelens ken ik allemaal. Universeel zijn ze, wie kent ze niet?

Me inhouden omdat ik me wil schikken naar de ander, omdat ik bang ben dat de ander het niks vind wat ik zeg of doe, me inhouden om de ander te “pleasen” dat is wat ook ik vroeger geleerd heb. Zodra het kon ben ik “eruit gestapt” en vanaf dat moment heb ik flinke stappen gezet. Sinds ik thuis kwam te zitten omdat ik vanbinnen helemaal opgebrand was, had ik eindelijk de vrijheid om aan de slag te gaan met de dingen die ik belangrijk vind, soms behoorlijk afwijkend van wat de  “maatschappij” ervan vind.

Openhartigheid is voor mij dus iets vanzelfsprekends. Dat dat voor andere anders kan zijn, merk ik wel aan de reacties uit mijn omgeving, zeker van sommige zestigplussers. Het geeft mooi weer hoe de periode waarin je opgroeit invloed heeft op je doen en laten en op hoe we omgaan met dingen als gevoelens en privacy. Voor mijn gevoel is openhartigheid juist iets waar we naar verlangen en absoluut iets wat de wereld een klein beetje mooier kan maken. Immers, de waarheid komt vroeger of later altijd boven water en iets uitspreken kan zo verschrikkelijk veel opluchting geven. Zelfs als de gemoederen zo hoog oplopen dat we eerst tegen elkaar schreeuwen of met een boze toon in onze stem alles eruit gooien wat er dwars zit. Maak van je hart geen moordkuil.

Door open te zijn over hoe ik me voel, ben ik eerlijk. Ik ben meer mezelf en ik ben meer ontspannen want ik hoef me niet aan te passen, ik gedraag me helemaal naar mijn natuur. In een cultuur waar dit niet op prijs gesteld wordt, waar men stoer doet, waar een leugentje om bestwil getolereerd wordt, daar ben ik geweest. En ik heb het verlaten om helemaal mezelf te worden en dat heb ik inmiddels goed voor mekaar. De openheid die ik van nature heb is absoluut een deel van mijzelf dat ik steeds meer leer zien en waarderen.

Talenten zijn vaak de dingen die je van nature goed kan, waardoor je ze soms niet ziet. Omdat ze je heel makkelijk afgaan. Openhartigheid is dus een talent van mij, voor ik het weet vertel ik meer dan enig ander zou doen. Gelukkig weet ik me intussen ook in te houden op de momenten dat dat wenselijk is. Dus dankjewel nichtje en alle anderen die mij steeds wijzen op dit talent!

Ter afsluiter nog even een ander talent van mij: dichten, een vaardigheid uit beide families geërfd en hier ter plekke “even in de praktijk gebracht.”

OPENHARTIGHEID

Open je hart
vertel me schat
wat er in je omgaat

Open je hart
Vertel me schat
Wat je zo verdrietig maakt

Geef woorden aan je verdriet
Laat die tranen maar komen
Ze bijten niet

Open je hart
Vertel me lieverd
Wat er zo’n pijn doet
Dat je zo geraakt bent

Open je hart
Schreeuw maar even flink
Want die ingehouden boosheid vreet je op

Open je hart
dat geeft ruimte
als een geopend raam
waar frisse lucht naar binnenstroomt

Open je hart
Adem eens goed door
Voel hoe lichter je bent
Nu de lucht geklaard is

ik sluit je in mijn armen
en draai een vreugdedansje rond
want een open hart
maak de wereld gezond!

Danielle Klinkenberg, 20 februari 2014
(Best aardig hé?)

Gepost op

ik klim het internet op (gedicht)

Ik klim het internet op
want daar zijn aardige mensen
en als er iemand onaardig wordt
sluit ik gewoon het venster

ik klim het internet op
want daar zijn fijne dingen
en als ik iets naars lees
browse ik gewoon lekker verder

ik klim het internet op
want dan heb ik afleiding van mijn nare gedachten
en als ze dan toch weer langskomen
zet ik snel een spelletje aan

als ik dan de computer weer uit zet
voel ik die emoties weer
nemen de gedachten weer de leiding
en verlang ik terug naar de digitale wereld
waar ik met een paar muisklikken
veel virtueel geld verdien
waar ik in mijn tweede leven
alles naar mijn hand zetten kan

Na deze pauze
uit het heftige leven in het jaar 2012
raap ik al mijn moed bijeen
schraap ik mijn keel
neem ik mijn pil
en zeg tegen mijzelf
ik kan de hele wereld aan
om met frisse tegenzin
de uitdagingen van mijn leven
weer aan te gaan

Gepost op

Met de mobiel in de hand – gedicht

Een man met hond loopt z’n vaste route
met zijn mobiel in de hand

Een vrouw wandelt haar hondje achterna
met haar mobiel aan haar oor

Een jongeman met z’n haren in een kuif fietst over de stoep
druk typend op mijn mobiel

Drie jongeren rijden de hele straat in beslag nemend en luid roepend en lachend
er klinkt muziek afgespeeld door een mobiele telefoon

Een moeder wandelt met in de ene hand een kinderwagen met baby
haar andere hand aan haar oor, haar mond staat nauwlijks stil

Waar zijn deze mensen toch naar op zoek
dat ze op elke straat en elke hoek
contact zoeken met een ander
via een toestel
terwijl er zoveel mensen gaan over de straat

een roep om aandacht
een verlangen naar verbinding
altijd maar bezig met verleden
altijd maar bezig met de toekomst
half aanwezig
maar half geconcentreerd

ze missen
dat wat er nu is
de frisse buitenlucht
een hond en een baby
verkeer en vogels

Wat is er toch aan de hand
vraag ik mij af
als ik deze mensen zie gaan

In juni heb ik het abonnement van mijn mobiele telefoon opgezegd en sinds dien bel ik alleen nog met de vaste lijn. Er is een heerlijke rust weergekeerd in mijn leven.

Gepost op

Waarom – gedicht

Waarom wil ik toch altijd de oorzaak weten
van dat wat niet meer te keren is

Waarom heb ik toch zo’n moeite te accepteren
met dat wat IS

Waarom stellen we met z’n allen zoveel vragen
om daarna het antwoord aan de kant te schuiven

Waarom zijn er mensen die van alles onderzoeken
terwijl het resultaat nooit eenzijdig is

Waarom blijven we zoeken naar overeenkomsten
terwijl de waarheid voor iedereen anders is

Waarom blijven we buiten onszelf zoeken
als het antwoord zit… in onszelf!

Gepost op

Een vrouw ontdekt zichzelf

Het is alsof ik mijn hele leven opnieuw aan het vormgeven ben. In de poging om te bouwen richting werk, ga ik op zoek naar een geschikt beroep, een beroep waar ik echt blij van word en van kan blijven. Omdat ik daar geen simpel antwoord op had, ging ik dan maar op zoek naar wie ben ik en wat zijn mijn talenten. Dat heb ik natuurlijk al eens vaker gedaan maar een echt concreet antwoord blijft uit. Ook al heb ik nu veel meer zelfvertrouwen en veel meer innerlijke kennis en wijsheid betreffende mezelf en de wereld om mij heen, ik vind het nog steeds lastig om mijn talenten te zien. Gelukkig krijg ik steeds vaker reacties van mensen waardoor het zicht op mijn kunnen steeds beter wordt.

Zo zat ik eens heel zwaar na te denken over beroepen en omdat ik er maar niet uit kwam vroeg ik mijn geliefde wat hij ervan dacht. “Je schrijft toch, dan ben je toch schrijfster” zei hij toen doodleuk. Oja, natuurlijk! Schrijven is een beroep! Alleen bedoelde ik met beroep meer een vak dat je kan leren en dan solliciteren en dan gewoon je geld ermee verdienen. Dat schijnt met schrijven nogal lastig te zijn. Intussen schrijf ik meer, ik bedoel oefening baart kunst en omdat ik vaak blog ben ik mij mede via allerlei sociale media flink aan het profileren. Als iemand mijn naam intypt kan ‘ie meteen zien met wie hij of zij te maken heeft. Zo heb ik recentelijk mijn column voor een digitaal tijdschrift over tuinieren uitgebreid door aan te bieden correctiewerk te doen. Staat mooi op mijn cv en ik vind het leuk, lekker die taalknobbel gebruiken!

Eigenlijk doe ik ongemerkt nog veel meer met taal. Zo deed ik als tiener een poging tot fictie schrijven wat helaas zelden verder kwam dan het schrijven van de grote verhaallijn. Later richtte ik een schrijfgroep op maar eerlijk gezegd was ik weinig geïnteresseerd in de verhalen van anderen. Na een jaar ben ik verder gegaan met andere dingen. Gedichten schrijven deed ik ook, er was eens een stage waar ik het vreselijk vond en ik weet nog dat ik in mijn pauzes van een paar dagen toen flink wat gedichten produceerde. Ook werd ik in de periode dat we nog Sinterklaas vierden met de familie geïnspireerd door de gedichten geschreven door mijn ouders, eh, ik bedoel natuurlijk de DichtPiet, laatst kwam ik een gedicht tegen over hoe ik alweer 10 jaar geleden hard aan het blokken was voor mijn SPW opleiding. Verder schreef ik afgelopen jaren wel een paar nieuwe gedichten en ik schreef ook gedichten die met de Tzolkin kalender van de Maya-astrologie te maken hebben.

Ik schreef ook een cursus voor de collega’s die CSS (website-taal) wilde leren. Lesgeven zit ook wel in mijn bloed, en ik bedoel niet de 2 familieleden van mijn vaders kant die leraar zijn / waren. Nee, ik doe op mijn begeleiding op het Digitaal Trapveld waar ik ontdekte dat ik heel geduldig kon zijn met ouderen die na 20 keer oefenen het meest simpele als kopiëren en plakken of de muis bedienen of een programma opstarten eindelijk begonnen door te hebben. Daar heb ik toen ook nog samen met Maresa een cursus html gegeven geloof ik? Vorig jaar gaf ik een cursus duurzaam en bewust leven en het idee voor een cursus over Eigen Wijs Zijn is er ook al.

Voordat dit een opsomming van mijn “werkleven” wordt, ik heb dus lesgeef- en schrijfkwaliteiten en beide staan te springen om ingezet te worden. Je ziet, mijn derde blog in één dag, dus met schrijven gaat het wel goed. En misschien kan ik ook weleens een lezing geven ofzo. Dat wordt dan wel een interactieve lezing want “iemand de les lezen” hou ik niet van.

Dan is er nog een derde ding in mijn leven: tuinieren. Ik zie mezelf als een stadsmeisje dat een tuinvrouw aan het worden is, wat geweldig is het om lekker in die tuin en met al die groene, kruipende, zingende en gravende dingen bezig te houden! Hmm, als ik dit nu bij elkaar optel dan zie ik dus schrijven + lesgeven + tuinieren. Ooit was ik bijna de bd-tuinders opleiding gaan doen, nu ga ik geen groene opleiding doen. Naast dat ik me dan naar andermans regels en ideeën moet schikken, is zelf-educatie wat mij betreft leuker en goedkoper. Autodidact noemen ze dat geloof ik? Nou dan leidt ik mezelf toch op dat EigenWijze biologisch-dynamische lerares? Sommige kinderen reageren op een bijzondere manier op mij, recentelijk nog twee kinderen die zeer positief op mij reageerden en waarbij de moeders zeiden dat de betreffende reactie uitzonderlijk was. Wordt het dan groene educatie aan kinderen? Voorlopig houdt ik het bij internet en volwassenen, hoewel het mij geweldig lijkt om tuin-coach te worden, dan kan ik aan de hand van hoe iemand zijn of haar tuin eruit ziet support geven. Want dat persoonlijke contact, zonder die computer ertussen, begin ik steeds meer te waarderen. Geen betaald computerbaan voor mij!

Wow, een lang artikel en de uitkomst is iets wat ik toch eigenlijk al wist. Alleen mis ik dus de officiële papieren en ik mis het zicht op hoe ik hier mijn “brood mee kan verdienen”. “Geduld, het antwoord komt met de tijd wel”, lijkt het enige antwoord te zijn nu. Laat ik maar genieten van de tijd die ik krijg en lekker ontdekken waar ik nog meer blij van wordt!

Gepost op

van strijdbijl naar vredespijp

Als we alle bewijzen eens buiten beschouwing zouden laten, als we eens zelfstandig denken helemaal vanuit onszelf, als we zelfs onze eigen overtuigingen in twijfel durven trekken, als we verleden en toekomst laten voor wat het is, wat blijft het dan nog over?

Als we de ander, de voorwerpen, de gebeurtenissen, de gesprekken en het weer nu eens helemaal accepteren en onze innerlijke strijdbijl inruilen voor de spreekwoordelijke vredespijp, wat gebeurt er dan?

Als we alles, waaronder zelfs de grasveld vernielende mollen en sla vretende slakken zien als onze broeders en zusters, als een deel van onszelf omdat we eigenlijk allemaal ooit uit dezelfde materie ontstaan zijn, wie zijn dan?

Vredige, lieve, fijne mensen of… maakt het ons dan helemaal niets meer uit omdat we dan gewoon.. ZIJN?

Gepost op

De rol van slachtoffer spelen – gedicht

Ik voel me beetgenomen
Eenzaam en aan ellende ontkomen
Ik voel zoveel pijn
De wanhoop verdrongen
Alles zo vol verdriet
Overal problemen
Het slachtofferschap dat helpt niet!

Ik pak het slachtoffer stevig beet
En gooi het overboord
Nooit, nee nooit wil ik jou meer voelen
Nooit, nee nooit wil ik jou meer zien
Zoveel geleden, zoveel wonden
Met kracht sta ik op
En zeg ik je gedag
Ik recht mijn schouders – jij staat paf
Deze rol zal ik nooit meer spelen
Je bent nu verleden
Zelfvertrouwen is mijn nieuwe rol
Moed en doorzettingsvermogen mijn vriend
Ik zal je missen als kiespijn
Ik voel de rust, ben bevrijdt
Durf eens terug te komen, je krijgt spijt!