Posted on Geef een reactie

Plantbaar potlood

Afgelopen week kreeg ik per e-mail een uitnodiging om langs te komen op een feest van OAT Shoes “Shoes that bloom” wat ik niet gedaan heb vanwege het korte tijdsbestek en mijn lage energie op dat moment. Toch maakt het product wel indruk op me, vooral die babyschoentjes 🙂

Op Twitter kom ik ook heel veel leuke dingen tegen. Drie dagen terug zag ik een berichtje over een potlood dat, als het te klein geworden is, gepland kan worden waarna er een kruidje uit groeit. Heel bijzonder bedacht! Op www.plantuwpotlood.nl kun je er alles over lezen. Hoewel ik me nu ineens afvraag of het kruidenzaadje wel bio is.

Omdat ik altijd op zoek ben naar nieuwe, leuke, originele producten ik heb contact opgenomen met de organisatie. Zojuist krijg ik een e-mail dat ze mij een gratis exemplaar toesturen zodat ik het deze vrijblijvend kan testen. Daar hou ik van, eerst iets ervaren voordat ik het ga verkopen. Dus ik ben heel benieuwd hoe wij dit potlood gaan ervaren. Als we er blij mee zijn komt het wellicht in het assortiment van Danielle Duurzaam!

 

Mijn testexemplaar van het plantbare potlood met salie zaadje in het kontje.
Mijn testexemplaar van het plantbare potlood met salie zaadje in het kontje.
Testexemplaar plantbaar potlood, close-up
Testexemplaar plantbaar potlood, close-up

Naschrift april 2015: het is nu 1 jaar en 9 maanden later en het “kontje”met zaadjes was zo uitgedroogd dat het kapot ging en ik de zaadjes maar in een pot met aarde gegooid heb. Leuk idee maar niet praktisch dus. Voor gootverbruikers van potloden misschien interessant, maar doe mij maar gewoon een gum achterop! En dan wel een gum die zijn “eigen” potlood goed uitwist!

Posted on Geef een reactie

Terug van vakantie…. 2 weken na het nvc zomerkamp

Terug van vakantie was het erg wennen om weer aan de slag te gaan. Ook al doe ik dit (het runnen van mijn bedrijf Danielle Duurzaam) vanuit liefde voor mezelf en mijn medemens, de werkelijkheid was hard na een week lang in een bad van liefde geleefd te hebben. Het was heftig hoor, ineens met een groep van 50 mensen, de meeste onbekenden, samen te zijn, te organiseren, beslissingen te nemen, te eten en tanden te poetsen. Zeker eerste twee dagen waren dan ook best heftig, emotioneel gezien. Een rollercoaster gevoel zou je het kunnen noemen. Ik was niet de enige hoor, voor iedereen is het heftig om ineens in zo’n groep te leven.

Daarvoor terug kreeg ik een heerlijke middag in de zon met een heer en twee andere dames (ja, de heer aan het stuur van de auto, met drie schone dames als passagiers) heerlijk hebben we op een veldje gelegen, gezwommen in heerlijk schoon natuurwater, diepe gesprekken gevoerd en vooral heel veel gelachen die middag. Verder heb ik heel veel heerlijk mensen leren kennen, enorme verbindingen gevoeld, gelachen, gehuild en gedeeld. Ik ben flink met mezelf geconfronteerd en heb een heel scala aan emoties ervaren.

We boften met het weer, onze vakantie week viel samen met die prachtige week en het hete weekend viel middenin, deze kampweek liep namelijk van woensdag tot woensdag. Naast die middag aan het water, de maaltijden, de bijzondere contacten en de samenkomst-momenten, is er nog iemand me bijgebleven. Er was namelijk een hele jonge gast, van anderhalf jaar oud om precies te zijn. Hij is er mede “schuldig” aan dat ik weinig workshops heb meegedaan en menig keer de gezamenlijke bijeenkomst verlaten heb om met hem te gaan spelen. Dan werd ik onrustig en zag ik zijn ouders worstelen met de het geluid of de onrust die hun kind veroorzaakte tijdens de bijeenkomst. Door met hem op een andere plek te gaan spelen kon ik weg als het me te lang duurde en waren zowel de groep als de ouders ermee geholpen. Toen één van mijn buddy’s mij teruggaf hoe geweldig ze het vond dat ik, toen ik me in een workshop niet gehoord voelde, zei dat ik liever met dat jongetje buiten wilde gaan spelen, was er het inzicht dat dat jongetje mij meer kan opladen dan de workshop waarin ik mij op dat moment bevond. Het was heel fijn om dat terug te krijgen!

Daarmee was er een boodschap voor mezelf, namelijk dat ik heel goed kan aanvoelen wat wel en niet goed voor mij is. En hoe krachtig het is om ergens mij te stoppen als je voelt dat iets anders beter voor je is. Dus ik ben dat jonge kind en mijn buddy dankbaar. Het zal me gaan helpen om straks in de drukke periode de juiste keuzes te maken.

Verder heb ik Remco enorm zien opbloeien tijdens onze kampweek. Geweldig hoe hij steeds weer door zijn angst heen ging en zo fijn om de liefdevolle complimenten van anderen over hem te mogen ontvangen.

Terug in de harde werkelijkheid. Wat voelde ik mee eenzaam toen ik thuis was! En wat waren we snel kaar met z’n tweeën, voor we het wisten stak een oud patroon de kop weer op en ondanks de communicatietechnieken die we een hele week flink geoefend hebben, konden we de sfeer niet goed houden. Gelukkig hebben we nu, na twee weken, onze draai weer een beetje gevonden. Het alleen thuis zijn en werken, in mijn uppie mijn emoties voelen zonder de fluisteraar die klaar staat en eigenlijk alles in mijn uppie doen, begint weer iets meer vertrouwd te raken.

Er gaat zeker een vervolg komen op dit kamp. De Alkmaarders waren goed vertegenwoordigt wat ruimte biedt om een oefengroep op te zetten. De avder dat geweldige lieve jongetje heeft via Remco ons al uitgenodigd bij ons langs te komen en één van mijn buddy’s, die ik door een spelfout van mijn kant “bubby” noem, werkt hier in de buurt en zal een keer langskomen. Wat een geweldige vakantie, zo achteraf gezien! Hoewel ik dit voortaan geen vakantie meer zal noemen, het blijft een bijzondere ervaring. Volgend jaar zal de kampweek plaatsvinden op een ander terrein, het Maitraya instituut gaat verhuizen dit najaar. Ik kijk er nu al naar uit om iedereen volgend jaar zomer weer te ontmoeten. Tenzij het lukt een winterkampweek te organiseren en we elkaar dus alweer eerder mogen ontmoeten en verbinden?

Meer informatie over het  NVC Zomerkamp vind je op www.nvczomerkamp.nl

Wil je meer ervaringen van mij horen dan mag je ook bellen of mailen of deel je reactie hier op deze blog!

Posted on Geef een reactie

Slootje graven in de tuin

Hier even een update van de tuin. We hebben namelijk erwten en peulen staan waar we binnenkort voor de tweede keer van kunnen oogsten. We hebben van aardbeien, rode en zwarte bessen gesmuld en we hopen dat de kleine ijsbergslaatjes binnenkort groot zijn. Remco had weer zin in de tuin en we hebben die ene zondag dat het even mooi weer was flink wat gedaan in de tuin. Eind van de ochtend en begin van de middag heb ik het onkruid in de eerste cirkel, de ingewijde bloemencirkel, eruit getrokken en aan de rand gelegd als mulch. Remco was toen bezig met het graven van een geul langs het pad. Precies op tijd want de dagen er na heeft het flink geregend. Toen we gisteravond even kort op de tuin waren zagen we hoe goed onze timing is geweest, de sloot stond goed vol!

Wat me opgevallen is, is dat sinds ik de paden begroeid laat en dus niet meer kaal maak, de paden beduidend droger zijn. Dus mijn paden zul je zelden zwart aantreffen! Het scheelt echt, het is het verschil tussen een grote plas en een omweg maken of een sompig pad waar je nog over lopen kan.

’s Avonds kwamen we nog een keer en was Remco al vooruit. Dus toen ik Bea haar fiets zag staan ging ik even langs. Het leverde mij de begeerde Oost-Indische kers planten op die ik zocht. Niks rustig aan doen dus, we hebben het bed langs de nieuwe sloot vrij gemaakt en daar staan ze nu in. Ze hebben zich best goed gehouden voor de mega-regenbui die ze daarna kregen. Aan water geen gebrek…

Hier wat foto’s voor een indruk en ik sta er deze keer wel op omdat Remco mee waas naar de tuin en foto’s wilde maken. Dan moet zijn vrouw er natuurlijk wel op want dat vind hij het mooiste van de hele tuin…

Posted on Geef een reactie

Wortelbed bevrijden

Vandaag was ik al om 8:15 uur op de tuin. Het was dan ook uitstekend weer daarvoor! Het lijkt erop dat het warme weer doorzet. Vandaag is het een worteldag en ging ik aan de slag met het bevrijden van de uien. Er stond veel omheen, dat ging er nog wel makkelijk uit. Het pad dat goed begroeid was met gras “de haren van Moeder Aarde” zoals ik die bossen voor mezelf noemde, waren een mooie klus. Af en toe lekker grof bezig zijn, naast het fijnere wiedwerk, dat doet dit mens goed.

Op de foto’s zie je van twee verschillende kanten de resultaten van mijn werk: een heleboel vers groen en.. kale grond waarvan een groot deel pad waar ik nu weer normaal over lopen kan.

Na bijna vier uurtjes werken, rondjes lopen, op het bankje zitten en luisteren naar het vogelconcert, met ogen dicht de zon tot me nemen, foto’s maken en bijpraten met de overbuurvrouw, ging ik tevreden naar huis.

Hierbij een impressie:

Bij de laatste volle maan, toen ik erg emotioneel was over de situatie met de tuin, heb ik op een bloemdag bijna al het bloemenzaad wat ik nog had, uitgestrooid over de tuin. Inclusief groenbemesters als phacelia en lupine. Op het voorste bed komt nu, tot mijn grote blijdschap, een heleboel jong grut omhoog. Ik heb tegen een aantal mensen gezegd dat het phacelia was maar ik heb me vergist kwam ik vandaag achter. Het zal de gele mosterd zijn!Van het tweede bed, het blad- en kruidenbed, werd ik ook erg blij toen ik het zag vanmorgen. Want de ijssla en raapstelen die ik kort geleden zaaide, om precies te zijn één week geleden, komen al op! De eerste portie raapstelen heeft te lijden gehad onder een paar flinke regenbuien en ik vraag me af of dat nog wat wordt. Hoewel het eigenlijk aan de late kant is hoop ik toch van harte nog een portie raapstelen uit eigen tuin te kunnen eten dit voorjaar. En anders oogst ik de zaden!

Posted on 1 Reactie

Eindelijk genieten van de tuin

De afgelopen maanden heb ik weinig geschreven over de tuin. Ik had er gewoon geen zin in, voelde grote tegenzin om naar de tuin te gaan en had er weinig plezier aan. Als het al lukte om te gaan. Intussen werd de tuin groener en groener. Hoewel ik fan ben van alles wat spontaan op komt, komt er ook bij mij een punt dat het teveel is. Naast dat ik dus nauwelijks meer op de tuin kwam en er erg tegenop zag om te gaan, liggen ook de open dagen op 2 en 3 juni in het verschiet. Gelukkig kwam er een oplossing.

Een vriendin hielp me door over de tuin te praten en er samen rond te lopen. Onderhoud is niet echt mijn ding, ik zit eerder in de “fase” van observeren. Gewoon kijken wat er gebeurd met dit kleine stukje natuur is wat ik het liefste doe. Verder voelde ik me vaak niet lekker op de tuin of werd ik tijden het werken verdrietig. De meeste tuinen zijn voornamelijk zwart omdat onkruid structureel weggehaald wordt, botweg alles wat spontaan opkomt weghalen is echter niets voor mij. Mede omdat ik het me niet lekker voelen en het verdriet vaak opkomt als ik met onkruid wieden bezig ben.

Naast het dilemma van de tuin speelden er nog andere onderwerpen en ik ervoer nauwelijks meer plezier in het leven. Tijd om hulp in te roepen. Dus belde ik een leuke jonge vrouw die vooral met dieren communiceert en direct bij mij verdriet voelde. Een paar dagen later kreeg ik een uitgebreide mail. Wat betreft de tuin schreef ze precies wat er die dagen bij mij duidelijk werd: de tuin is te groot voor mij alleen.

Ze schreef dat ze voelde dat de helft van de tuin voor mij de juiste maat zou zijn. Remco en ik bespraken hoe het verder moest gaan. Hoewel ik eerst door een “rollercoaster” van emoties ging, het voelde alsof ik faalde omdat ik de tuin niet aankon, kwam daarna de rust. Van verschillende kanten was de boodschap duidelijk: laat de helft van je tuin gaan.

Zodra ik begon met serieus te overwegen om het stukje tuin wat ik in 2011 erbij genomen had (rechterdeel, bloemen-fruittuin) te laten gaan, kwam de zin om de groentetuin aan te pakken onmiddellijk terug. Ik ben halverwege deze maand al meer uren op de tuin geweest dan de hele vorige maand bij elkaar! En net als het met de kaarsen stroomt, lijkt de blokkade voor de tuin nu opgeheven en is er weer iets in beweging gekomen. Prachtige beeldspraak, vind je niet?

Nu zijn er nog twee volle weken om de groentetuin zoveel mogelijk op te knappen, bij te werken en lekker veel te zaaien, opdat ik in het eerste weekend van juni met trots mijn groentetuin kan presenteren!

Inmiddels heb ik iemand gevonden die mij wil helpen mijn tuin weer op orde te krijgen. Sinds de beslissing gevallen is, heb ik inspiratie om aan de gang te gaan en is het veel makkelijker kiezen. De focus ligt op een kleiner deel en dat maakt het blijkbaar makkelijk kiezen en overzichtelijker. Nu nog een leuke opvolger vinden voor de bloemen-fruittuin, bij voorkeur iemand die mijn liefde voor onkruid en intuïtieve aanpak kan waarderen..

Posted on 1 Reactie

Volkstuin de Eigen Wijsheid op 2 en 3 juni open

(Dit was in 2012!)

Op zaterdag 2 en zondag 3 juni doet onze volkstuin “De Eigen Wijsheid” mee aan de Velt Open Tuindagen 2012. Het is de eerste keer dat we meedoen en dus ben ik heel benieuwd hoe het zal gaan. Op zaterdag 2 juni zijn we open van 10-13 uur en op zondag de 3de vanaf 14 uur. Voor deze tijden heb ik gekozen omdat ik opving dat er dat weekend nog veel andere leuke dingen te doen zijn. Dan zou je dus op zaterdag om 10 uur eerst bij ons langs kunnen komen om daarna je weg naar elders te vervolgen.

Kom je liever op zondagmiddag dan ben je welkom om tussen 14 en 18 uur langs te komen en aansluitend vanaf 18 uur mee te doen aan een gezamenlijk maaltijd op de tuin, een potluck. Dan brengt ieder iets te eten mee dat we samen delen. Uiteraard eten we biologisch en vegetarisch en een salade van oerkruiden is natuurlijk welkom!

Naast de potluck krijg je uiteraard een rondleiding en kun je alle vragen stellen die je hebt. Maar geef vooral je ogen en oren de kost als je langskomt. Natuurlijk mag je ook ruiken en voelen. Het allerbelangrijkste is dat we allemaal genieten van dit mooie stukje Moeder Aarde. Heb je de tuin gevoeld, geroken en gezien en de vogels bedankt voor hun concert dan is er een paar honderd meter verderop nog en tuin open, de tuin van Miriyam. Ik wens je alvast heel veel plezier en kijk er naar uit je te ontmoeten!

Posted on Geef een reactie

Ei in een nest van gras

Begin april was ik bezig met het losmaken van de grond in de “bloemencirkel”. Met enige twijfel, deze cirkel heb ik namelijk ingewijd vorig jaar en eigenlijk laat ik haar zoveel mogelijk haar eigen gang gaan. Terwijl ik daarover in gedachte was stootte met mijn cultivator ergens tegen aan. Het bleek een wit ei te zijn, ongeveer zo groot als een kippenei. Toch zag het er anders uit dan een kippenei. Het lag in een paar pollen gras waar je met enige fantasie een nest in zou kunnen zien.

Natuurlijk ben ik direct gaan kijken en zag ik dat het ei kapot was. Dat zou kunnen komen omdat ik ertegenaan stootte, de twijfel die ik voelde was absoluut op haar plek. Het zou ook kunnen dat het ei al kapot was en daarom verlaten. Wat me opviel was dat het ei en het gras eromheen warm aanvoelden. Dieren hebben goed contact met hun instinct en weten precies wat een goede plek is om een ei te leggen. Een warm plekje in het gras in dit geval.

Een paar dagen later sprak ik een buurvrouw die wist te vertellen dat het om een eendenei ging. Ik voel me zeer vereerd dat een eendenvrouw mijn bloemencirkel heeft uitgekozen haar ei te leggen. Al is de inhoud van het ei inmiddels door een dier opgegeten en zal er dus geen eendenkuiken op mijn tuin geboren worden, toch vind ik het fijn als dieren zich zo thuis voelen op mijn tuin. Het is voor mij één van de grootste complimenten die ik krijgen kan. En ik beloof dat ik van de bloemencirkel afblijf en als ik weer twijfel zal ik sneller luisteren!

Posted on Geef een reactie

Meer groen op straat effectiever dan meer blauw

Via de nieuwsbrief van kopersporen las ik een artikel met de titel “Britse stad verbouwt eigen voedsel, criminaliteit daalt”.

Hier werd ik zo blij van dat ik graag de link met jullie deel. Ik krijg helemaal zin om het perkje met vlinderstruiken naast het gebouw waar wij wonen te veranderen in een plekje met heel veel bessenstruiken!

Lees hier het artikel.

Van welk nieuws wordt jij blij?