Gepost op

Openhartigheid

Vanmiddag zat er een hele lieve brief van mijn nichtje bij de post. Als reactie op de geboorte-rouwkaart die we 4 seizoenen na de geboorte en het afscheid van onze kinderen eindelijk aan de familie verstuurd hebben.
In de brief schrijft ze onder andere over mijn openhartigheid op de blog over onze kinderen. De waardering voor mijn openhartigheid is iets wat ik vaker hoor. Dat mensen mijn openheid waarderen en soms ook dat ze het knap vinden.

Nou, ik zou niet kunnen leven met dat allemaal in me. Ik kan niet leven met geheimen, onderdrukte gevoelens en angst dat wat ik zeg veroordeelt gaat worden. Want dat is volgens mij waarom mensen zich aanpassen of zich inhouden, omdat ze bang zijn voor het oordeel van de ander. Hoewel dat eigenlijk maar een wilde gok van mij is. Me gekwetst voelen door een ander z’n opmerking of geraakt zijn, die gevoelens ken ik allemaal. Universeel zijn ze, wie kent ze niet?

Me inhouden omdat ik me wil schikken naar de ander, omdat ik bang ben dat de ander het niks vind wat ik zeg of doe, me inhouden om de ander te “pleasen” dat is wat ook ik vroeger geleerd heb. Zodra het kon ben ik “eruit gestapt” en vanaf dat moment heb ik flinke stappen gezet. Sinds ik thuis kwam te zitten omdat ik vanbinnen helemaal opgebrand was, had ik eindelijk de vrijheid om aan de slag te gaan met de dingen die ik belangrijk vind, soms behoorlijk afwijkend van wat de  “maatschappij” ervan vind.

Openhartigheid is voor mij dus iets vanzelfsprekends. Dat dat voor andere anders kan zijn, merk ik wel aan de reacties uit mijn omgeving, zeker van sommige zestigplussers. Het geeft mooi weer hoe de periode waarin je opgroeit invloed heeft op je doen en laten en op hoe we omgaan met dingen als gevoelens en privacy. Voor mijn gevoel is openhartigheid juist iets waar we naar verlangen en absoluut iets wat de wereld een klein beetje mooier kan maken. Immers, de waarheid komt vroeger of later altijd boven water en iets uitspreken kan zo verschrikkelijk veel opluchting geven. Zelfs als de gemoederen zo hoog oplopen dat we eerst tegen elkaar schreeuwen of met een boze toon in onze stem alles eruit gooien wat er dwars zit. Maak van je hart geen moordkuil.

Door open te zijn over hoe ik me voel, ben ik eerlijk. Ik ben meer mezelf en ik ben meer ontspannen want ik hoef me niet aan te passen, ik gedraag me helemaal naar mijn natuur. In een cultuur waar dit niet op prijs gesteld wordt, waar men stoer doet, waar een leugentje om bestwil getolereerd wordt, daar ben ik geweest. En ik heb het verlaten om helemaal mezelf te worden en dat heb ik inmiddels goed voor mekaar. De openheid die ik van nature heb is absoluut een deel van mijzelf dat ik steeds meer leer zien en waarderen.

Talenten zijn vaak de dingen die je van nature goed kan, waardoor je ze soms niet ziet. Omdat ze je heel makkelijk afgaan. Openhartigheid is dus een talent van mij, voor ik het weet vertel ik meer dan enig ander zou doen. Gelukkig weet ik me intussen ook in te houden op de momenten dat dat wenselijk is. Dus dankjewel nichtje en alle anderen die mij steeds wijzen op dit talent!

Ter afsluiter nog even een ander talent van mij: dichten, een vaardigheid uit beide families geërfd en hier ter plekke “even in de praktijk gebracht.”

OPENHARTIGHEID

Open je hart
vertel me schat
wat er in je omgaat

Open je hart
Vertel me schat
Wat je zo verdrietig maakt

Geef woorden aan je verdriet
Laat die tranen maar komen
Ze bijten niet

Open je hart
Vertel me lieverd
Wat er zo’n pijn doet
Dat je zo geraakt bent

Open je hart
Schreeuw maar even flink
Want die ingehouden boosheid vreet je op

Open je hart
dat geeft ruimte
als een geopend raam
waar frisse lucht naar binnenstroomt

Open je hart
Adem eens goed door
Voel hoe lichter je bent
Nu de lucht geklaard is

ik sluit je in mijn armen
en draai een vreugdedansje rond
want een open hart
maak de wereld gezond!

Danielle Klinkenberg, 20 februari 2014
(Best aardig hé?)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.