Gepost op

Openhartigheid

Vanmiddag zat er een hele lieve brief van mijn nichtje bij de post. Als reactie op de geboorte-rouwkaart die we 4 seizoenen na de geboorte en het afscheid van onze kinderen eindelijk aan de familie verstuurd hebben.
In de brief schrijft ze onder andere over mijn openhartigheid op de blog over onze kinderen. De waardering voor mijn openhartigheid is iets wat ik vaker hoor. Dat mensen mijn openheid waarderen en soms ook dat ze het knap vinden.

Nou, ik zou niet kunnen leven met dat allemaal in me. Ik kan niet leven met geheimen, onderdrukte gevoelens en angst dat wat ik zeg veroordeelt gaat worden. Want dat is volgens mij waarom mensen zich aanpassen of zich inhouden, omdat ze bang zijn voor het oordeel van de ander. Hoewel dat eigenlijk maar een wilde gok van mij is. Me gekwetst voelen door een ander z’n opmerking of geraakt zijn, die gevoelens ken ik allemaal. Universeel zijn ze, wie kent ze niet?

Me inhouden omdat ik me wil schikken naar de ander, omdat ik bang ben dat de ander het niks vind wat ik zeg of doe, me inhouden om de ander te “pleasen” dat is wat ook ik vroeger geleerd heb. Zodra het kon ben ik “eruit gestapt” en vanaf dat moment heb ik flinke stappen gezet. Sinds ik thuis kwam te zitten omdat ik vanbinnen helemaal opgebrand was, had ik eindelijk de vrijheid om aan de slag te gaan met de dingen die ik belangrijk vind, soms behoorlijk afwijkend van wat de  “maatschappij” ervan vind.

Openhartigheid is voor mij dus iets vanzelfsprekends. Dat dat voor andere anders kan zijn, merk ik wel aan de reacties uit mijn omgeving, zeker van sommige zestigplussers. Het geeft mooi weer hoe de periode waarin je opgroeit invloed heeft op je doen en laten en op hoe we omgaan met dingen als gevoelens en privacy. Voor mijn gevoel is openhartigheid juist iets waar we naar verlangen en absoluut iets wat de wereld een klein beetje mooier kan maken. Immers, de waarheid komt vroeger of later altijd boven water en iets uitspreken kan zo verschrikkelijk veel opluchting geven. Zelfs als de gemoederen zo hoog oplopen dat we eerst tegen elkaar schreeuwen of met een boze toon in onze stem alles eruit gooien wat er dwars zit. Maak van je hart geen moordkuil.

Door open te zijn over hoe ik me voel, ben ik eerlijk. Ik ben meer mezelf en ik ben meer ontspannen want ik hoef me niet aan te passen, ik gedraag me helemaal naar mijn natuur. In een cultuur waar dit niet op prijs gesteld wordt, waar men stoer doet, waar een leugentje om bestwil getolereerd wordt, daar ben ik geweest. En ik heb het verlaten om helemaal mezelf te worden en dat heb ik inmiddels goed voor mekaar. De openheid die ik van nature heb is absoluut een deel van mijzelf dat ik steeds meer leer zien en waarderen.

Talenten zijn vaak de dingen die je van nature goed kan, waardoor je ze soms niet ziet. Omdat ze je heel makkelijk afgaan. Openhartigheid is dus een talent van mij, voor ik het weet vertel ik meer dan enig ander zou doen. Gelukkig weet ik me intussen ook in te houden op de momenten dat dat wenselijk is. Dus dankjewel nichtje en alle anderen die mij steeds wijzen op dit talent!

Ter afsluiter nog even een ander talent van mij: dichten, een vaardigheid uit beide families geërfd en hier ter plekke “even in de praktijk gebracht.”

OPENHARTIGHEID

Open je hart
vertel me schat
wat er in je omgaat

Open je hart
Vertel me schat
Wat je zo verdrietig maakt

Geef woorden aan je verdriet
Laat die tranen maar komen
Ze bijten niet

Open je hart
Vertel me lieverd
Wat er zo’n pijn doet
Dat je zo geraakt bent

Open je hart
Schreeuw maar even flink
Want die ingehouden boosheid vreet je op

Open je hart
dat geeft ruimte
als een geopend raam
waar frisse lucht naar binnenstroomt

Open je hart
Adem eens goed door
Voel hoe lichter je bent
Nu de lucht geklaard is

ik sluit je in mijn armen
en draai een vreugdedansje rond
want een open hart
maak de wereld gezond!

Danielle Klinkenberg, 20 februari 2014
(Best aardig hé?)

Gepost op

Terug van vakantie…. 2 weken na het nvc zomerkamp

Terug van vakantie was het erg wennen om weer aan de slag te gaan. Ook al doe ik dit (het runnen van mijn bedrijf Danielle Duurzaam) vanuit liefde voor mezelf en mijn medemens, de werkelijkheid was hard na een week lang in een bad van liefde geleefd te hebben. Het was heftig hoor, ineens met een groep van 50 mensen, de meeste onbekenden, samen te zijn, te organiseren, beslissingen te nemen, te eten en tanden te poetsen. Zeker eerste twee dagen waren dan ook best heftig, emotioneel gezien. Een rollercoaster gevoel zou je het kunnen noemen. Ik was niet de enige hoor, voor iedereen is het heftig om ineens in zo’n groep te leven.

Daarvoor terug kreeg ik een heerlijke middag in de zon met een heer en twee andere dames (ja, de heer aan het stuur van de auto, met drie schone dames als passagiers) heerlijk hebben we op een veldje gelegen, gezwommen in heerlijk schoon natuurwater, diepe gesprekken gevoerd en vooral heel veel gelachen die middag. Verder heb ik heel veel heerlijk mensen leren kennen, enorme verbindingen gevoeld, gelachen, gehuild en gedeeld. Ik ben flink met mezelf geconfronteerd en heb een heel scala aan emoties ervaren.

We boften met het weer, onze vakantie week viel samen met die prachtige week en het hete weekend viel middenin, deze kampweek liep namelijk van woensdag tot woensdag. Naast die middag aan het water, de maaltijden, de bijzondere contacten en de samenkomst-momenten, is er nog iemand me bijgebleven. Er was namelijk een hele jonge gast, van anderhalf jaar oud om precies te zijn. Hij is er mede “schuldig” aan dat ik weinig workshops heb meegedaan en menig keer de gezamenlijke bijeenkomst verlaten heb om met hem te gaan spelen. Dan werd ik onrustig en zag ik zijn ouders worstelen met de het geluid of de onrust die hun kind veroorzaakte tijdens de bijeenkomst. Door met hem op een andere plek te gaan spelen kon ik weg als het me te lang duurde en waren zowel de groep als de ouders ermee geholpen. Toen één van mijn buddy’s mij teruggaf hoe geweldig ze het vond dat ik, toen ik me in een workshop niet gehoord voelde, zei dat ik liever met dat jongetje buiten wilde gaan spelen, was er het inzicht dat dat jongetje mij meer kan opladen dan de workshop waarin ik mij op dat moment bevond. Het was heel fijn om dat terug te krijgen!

Daarmee was er een boodschap voor mezelf, namelijk dat ik heel goed kan aanvoelen wat wel en niet goed voor mij is. En hoe krachtig het is om ergens mij te stoppen als je voelt dat iets anders beter voor je is. Dus ik ben dat jonge kind en mijn buddy dankbaar. Het zal me gaan helpen om straks in de drukke periode de juiste keuzes te maken.

Verder heb ik Remco enorm zien opbloeien tijdens onze kampweek. Geweldig hoe hij steeds weer door zijn angst heen ging en zo fijn om de liefdevolle complimenten van anderen over hem te mogen ontvangen.

Terug in de harde werkelijkheid. Wat voelde ik mee eenzaam toen ik thuis was! En wat waren we snel kaar met z’n tweeën, voor we het wisten stak een oud patroon de kop weer op en ondanks de communicatietechnieken die we een hele week flink geoefend hebben, konden we de sfeer niet goed houden. Gelukkig hebben we nu, na twee weken, onze draai weer een beetje gevonden. Het alleen thuis zijn en werken, in mijn uppie mijn emoties voelen zonder de fluisteraar die klaar staat en eigenlijk alles in mijn uppie doen, begint weer iets meer vertrouwd te raken.

Er gaat zeker een vervolg komen op dit kamp. De Alkmaarders waren goed vertegenwoordigt wat ruimte biedt om een oefengroep op te zetten. De avder dat geweldige lieve jongetje heeft via Remco ons al uitgenodigd bij ons langs te komen en één van mijn buddy’s, die ik door een spelfout van mijn kant “bubby” noem, werkt hier in de buurt en zal een keer langskomen. Wat een geweldige vakantie, zo achteraf gezien! Hoewel ik dit voortaan geen vakantie meer zal noemen, het blijft een bijzondere ervaring. Volgend jaar zal de kampweek plaatsvinden op een ander terrein, het Maitraya instituut gaat verhuizen dit najaar. Ik kijk er nu al naar uit om iedereen volgend jaar zomer weer te ontmoeten. Tenzij het lukt een winterkampweek te organiseren en we elkaar dus alweer eerder mogen ontmoeten en verbinden?

Meer informatie over het  NVC Zomerkamp vind je op www.nvczomerkamp.nl

Wil je meer ervaringen van mij horen dan mag je ook bellen of mailen of deel je reactie hier op deze blog!