Gepost op

Werkloosheid als kans om te gaan werken vanuit je hart

Inmiddels is mijn bedrijf Danielle Duurzaam twee-en-een-half jaar oud en ben ik elke dag weer blij met deze kans. Op de over mij pagina en in de webshop kun je zien wat mijn huidige beroep is: sojakaarsenproducent en -leverancier! In deze blog vertel ik wat eraan vooraf ging, hoe ik het studeren zat was en mijn draai niet kon vinden in de arbeidsmarkt. Inmiddels heb ik diverse boeken over succesvolle ondernemers gelezen en mijn verhaal staat niet op zich. Stroomt er bij jou ook ondernemersbloed door je aderen?

Ik was niet werkloos, ik en de huidige arbeidsmarkt gaan gewoon niet samen en daarom zit ik in het hoekje “arbeidsongeschikt”. Echter heb ik de kant van werkloos zijn vijf jaar lang, van 2002-2007, intensief meegemaakt. Mijn leven bestond toen uit advertenties uitpluizen, brieven schrijven, hopen op gesprek te mogen komen, hopen aangenomen te worden en hopen de proeftijd door te komen. Dat laatste lukte maar zelden waarna het hele cirkeltje weer opnieuw begon. Wat voelde ik mij radeloos in die periode! Mijn toch al weinige zelfvertrouwen werd er nog minder door, mijn negatieve zelfbeeld nog negatiever en mijn gezondheid leidde er enorm onder. Na vijf jaar vechten en solliciteren, de hoop en het beetje opgebouwde vertrouwen steeds weer teniet gedaan door afwijzingen en ontslag in proeftijd, was ik kapot. Ik zat er doorheen. Vijf jaar lang had ik mijn best gedaan om te doen wat de maatschappij van mij verwachtte toen ik mijn diploma behaald: doorstuderen of werken (in loondienst). Ik was de studenten die de boel verpesten zat dus ik ging het avontuur van betaald werk doen aan.

Ik worstelde met wat de werkgevers van mij verlangde versus mijn eigen wensen. In die tijd was je al bijzonder als je vegetarisch at en werd daar steeds weer gevraagd waarom ik dan toch geen dode dieren wil eten. Nog afgezien van dat men dacht dat ik verse melk bedoelde als ik om biologisch vroeg. Als idealistische twintiger met flink afwijkende idee├źn over het leven had ik het behoorlijk moeilijk, mede omdat ik mij niet wilde aanpassen, bang om mezelf nog meer kwijt te raken. Ik wilde een baan vinden die bij mij paste in plaats van dat ik bij een baan paste. Ik zocht iets waar ik helemaal mezelf kon zijn, wie ik dan ook was en wat dat dan ook was, en dat vond ik niet. Na vijf jaar werken in loondienst bij verschillende werkgevers met aanvullende bijstandsuitkering was ik depressief en burn-out. Ik kwam thuis te zitten, werd bestempeld als “arbeidsongeschikt” en ontving, alweer, een uitkering.

Een nieuw tijdperk in mijn leven begon, ik kon eindelijk mezelf gaan vinden. En weet je, ik weet nu wie ik ben. Ik ben geen werknemer, ik pas niet in het werken voor een baas. Ik ben een zelfstandig ondernemer, iemand die zelf de vorm wil geven aan zijn leven en zijn werk. Ik ben ook geen slachtoffer meer van de werkeloosheid of van werkgevers die mij “onterecht” ontslaan in proeftijd. Ik zie nu welke waarde dit allemaal heeft gehad voor mij en ben dankbaar voor hoe het gelopen is. Want daardoor kan ik nu het bedrijf opbouwen waarvan al droomde toen ik ging werken tien jaar geleden, maar het destijds niet aandurfde. Ik weet nu wat ik wil uitdragen met mijn bedrijf en hoe. Tien jaar geleden, na mijn afstuderen, had ik dat niet gekund.

Ik heb geen weet van hoe het nu is met de huidige arbeidsmarkt, behalve wat ik hoor en lees. Ik weet ook niet hoe het is om na jarenlang ergens gewerkt te hebben, ontslagen te worden. Als ik echter lees over noodkreten, analyses en maatregelen dan gaan mijn nekharen overeind staan. Want de arbeidsmarkt analyseren en lange termijn prognoses maken daar heb ik niets mee. Volgens mij ligt de oplossing in onszelf en in het nu. Voor elke mens die werkloos is geraakt of werkloos dreigt te raken, ligt het vraagstuk “wat nu”. “De maatschappij” vraagt dan om onmiddellijk een nieuwe baan te gaan zoeken en dan komen we in het cirkeltje van solliciteren terecht.

Jammer, want zeker als je jarenlang op dezelfde werkplek hebt gewerkt, kan het goed zijn om eerst naar binnen te keren en je af te vragen wat je nu wil en of de baan die je had nog wel bij je past, voordat je in dezelfde sector of zomaar in het wilde weg gaat solliciteren. Een moment van inkeer en zelfonderzoek helpt je om de gebeurtenis van het werkloos worden goed te verwerken en dan vanuit een sterke basis een nieuwe start te maken. Of dat nu als werknemer of als eigen baas is, is dan een tweede. Of misschien wil iemand eigenlijk werk doen dat alleen als vrijwilliger kan. Ik vind dat iedereen moeten kunnen doen waar hij of zij vanuit het hart achter staat. Dat is wat ik nu doe en ik ben een stuk gelukkiger!

 

Ik schreef deze blog als reactie op het het artikel “noodkreet” uit de Groene Amsterdammer.

Gepost op

Het antwoord ligt bij de ander

Voor elk probleem en voor elke uitdaging de ideale oplossing zien. Bij de ander. Dat lijkt misschien fijn, vaak heb ik hier juist frustratie ervaren. Inmiddels kan ik dat loslaten. Ik heb geleerd dat een ander zelf met de oplossing van zijn eigen probleem moeten komen. Je kunt het probleem van de ander niet oplossen, je kunt hem wel helpen hem of haar te ondersteunen bij het vinden van de passende oplossing. Daarnaast is het de kunst om voor je eigen uitdagingen en problemen de oplossing te vinden. Antwoorden die helemaal uit mezelf komen werken het beste en bevestigen dat dit bij de ander ook zo werkt. De kunst is om die antwoorden bij jezelf te vinden en te herkennen.

Jaja… de lessen van het leven…