van strijdbijl naar vredespijp

Filosofisch stukje over wat er gebeurt als we alle vormen in twijfel trekken.

Als we alle bewijzen eens buiten beschouwing zouden laten, als we eens zelfstandig denken helemaal vanuit onszelf, als we zelfs onze eigen overtuigingen in twijfel durven trekken, als we verleden en toekomst laten voor wat het is, wat blijft het dan nog over?

Als we de ander, de voorwerpen, de gebeurtenissen, de gesprekken en het weer nu eens helemaal accepteren en onze innerlijke strijdbijl inruilen voor de spreekwoordelijke vredespijp, wat gebeurt er dan?

Als we alles, waaronder zelfs de grasveld vernielende mollen en sla vretende slakken zien als onze broeders en zusters, als een deel van onszelf omdat we eigenlijk allemaal ooit uit dezelfde materie ontstaan zijn, wie zijn dan?

Vredige, lieve, fijne mensen of… maakt het ons dan helemaal niets meer uit omdat we dan gewoon.. ZIJN?

2 gedachten over “van strijdbijl naar vredespijp”

  1. Lieve Danielle,

    Zo wijs gesproken!
    Door de scheiding van lichaam en geest (Descartes) zijn we een vreemde weg ingeslagen. Ik probeer dat in te zien en een manier te zoeken om de gespletenheid te herstellen.
    Toch leven we in een non-dualistische wereld, daar horen ook alle inzichten bij, ook de in onze ogen soms verkeerde.
    Het is de uitdaging daar van te leren en mee om te gaan.

    Hartelijke groet, Jolanda

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.